Vertrouwen

Vooropgesteld, ik heb het goed. Ik heb een vaste baan op een plek die mij gelukkig maakt. Ik heb de afgelopen lockdown geen stress gevoeld. Ook al waren winkels dicht, konden we niet uit eten en heeft het thuiskapper zijn geen zin gehad want ik zie al die grijze haren alweer zitten. Ik heb al mijn uren kunnen werken zonder dat ik er juf naast moest zijn. Michael moest dat wel en dat ging goed. Opa en oma vielen voor mij in, want anders dan tijdens de eerste lockdown is het gewoon minder spannend. Dus zij hebben ook de scholing opgepakt. Wel was er verveling. In 2020 zijn we op vier dagen Twente na nergens anders geweest dan in ons eigen huis. Dus namen we het geluk in eigen handen en boekten een week scholing in een groot vakantiehuis in Friesland. Met jacuzzi en sauna. Dat was de beste keuze die we konden maken.

Anders dan de eerste lockdown vind ik de spanning die het mee brengt. Zodra de tent weer ging sluiten wisten we wat te doen, welke stappen te nemen en snel weer controle te krijgen over je thuissituatie. Ik wist waar ik hulp nodig had en moest vragen, wat wel werkte en wat niet. Dus wij zaten thuis weer snel in een ritme. Anders was nu ook dat we vanuit werk perspectief een soort ongeschreven regel hebben, dat we zo positief mogelijk blijven, open blijven en niet teveel blijven hangen in situaties waar we geen controle over hebben. Laat mijn wederhelft nou ook zo in het leven staan. Natuurlijk is dit voor een zwart/wit denker soms echt wel moeilijk. Maar ik kan ook heel goed grijs zijn. Ik heb een team die er voor gaat, positief is en soms zelfs daarin geremd moet worden. Dus zelfs werken is in deze tijd een feestje.

Ik ging 2020 uit met dat ik niet meer mee wil in negativiteit, ik negeer het niet, maar het mag geen controle krijgen. Maar och wat is dat moeilijk als de wereld om je heen dat zo ontzettend moeilijk vindt. De vorige lockdown regeerde angst en onzekerheid, ik kan je vertellen dat dit niet goed is voor je gemoedsrust. Na de zomer kreeg ik de eerste klap en met de kerst voelde ik mij op en leeg. Ik zie het om mij heen, het heeft gewoon effect. Of je het nu wilt of niet. Deze periode heeft impact op ieders leven.

De scholen gaan weer open, daar waar iedereen zo naar verlangde gebeurd. Maar dat dit niet 'gewoon' gebeurd is blijkbaar voor veel ouders een verassing. We gaan een derde golf in door een nieuwe variant die bewezen als een tierelier gaat. De cijfers zijn niet laag, maar voor het eerst kiest de overheid voor welzijn met risico's. Weken zitten er kinderen thuis die het niet fijn hebben, soms nog veel erger. Ze thuis houden gaat ze schaden voor het leven. Kinderen die het wel fijn hebben krijgen ook achterstanden zowel psychisch, sociaal als cognitief. Kinderen zijn onze toekomst dus ik ben heel blij dat de deuren open gaan. Realistisch dat dit met veel maatregelen moet.

Overal zie ik nu bezorgde ouders en ik vind dat zo tekort doen aan de flexibiliteit die kinderen afgelopen jaar hebben laten zien. Alle kinderen hebben een jaar achter de rug, waar ze moesten struggelen met de stress van hun ouders thuis. Zelfstandig thuis schoolwerk maken. Verjaardagsfeestjes die niet door gaan. Vakanties zonder uitjes. Verdriet van verlies. Spanning van het virus. Volwassenen die de wereld steeds een stukje lelijker maken. Zij hebben keer op keer bewezen uit te gaan van het goede, te kunnen genieten van de kleine dingen. Mogelijkheden te zien in plaats van de beperkingen. Ik geloof gewoon niet en wil ook niet geloven dat de kinderen het straks weer naar school gaan ondervinden als een zware last. Dat ze zich verantwoordelijk voelen, mochten ze besmet worden voor de gezondheid van hun hele klas. Ik geloof niet dat ze elkaar daar in gaan afwijzen. Dat ze daarin een zondebok aanwijzen mochten ze in quarantaine moeten. Kinderen zijn in basis goed, wij als ouders bepalen hoe ze hiermee om gaan. Wij als ouders bepalen hoe we het aan gaan mochten ze bij een besmet kindje in de klas komen en na vijf dagen getest moeten worden.

Sidenote, van dat stokje in je neus ga je echt niet dood. Een vriendin van mij vroeg of je het kon vergelijken met een bevalling en ik dacht echt serieus dat ze een grapje maakte. Het is niet fijn, maar het hoort helaas nu even bij het leven dat we allemaal leven. Maar lees je in en bespaar je de onrust, want je kan dus ook een speekseltest aanvragen. Oh en weet je? Bloed prikken, gaatje vullen, onder narcose moeten omdat je buisjes krijgt is allemaal veel spannender dan een test.

Ik kies voor vertrouwen in plaats van negativiteit. Zelfs als ik Rutte gister hoor zeggen dat hij nog nooit een test heeft gedaan omdat je bij geen klachten niet hoeft te testen, maar hij dit wel van onze kinderen vraagt wanneer ze 5 dagen in quarantaine zijn geweest. Alleen een flapdrol kan zo'n uitspraak doen. Neemt niet weg dat je het toch wil weten of je kind besmet is geraakt door die klasgenoot? Zeker om weer naar buiten te kunnen, bij je familie langs te gaan zonder je zorgen te maken?

Ik ga uit van het goede, heb vertrouwen, stel vragen wanneer nodig en laat de rest op mij af komen. In negativiteit hangen en boos zijn maakt dit verhaal echt uitzichtloos en oneindig. We doen dit al een jaar en we hebben hier ook zoveel mooie dingen uit gehaald. Houdt dat vast en er komt licht aan het eind van die tunnel.

Lees 219 keer

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.