Vanuit het hart

Ik hoop dat ik een tekst ga typen die logisch voelt. Met een verhaal die te volgen is. De afgelopen weken heb ik meerdere keren mijn laptop open geklapt. Klaar om iets te vertellen. Over hoe confronterend ik opvoeden vind. Over dat ik het gevoel heb dat ik in een dertigers dilemma fase zit. Ik wil vertellen over de wereld en over iemand moeten missen. Gister luisterde ik radio Isa. Ik volg haar omdat ik mij begrepen wilde voelen in de strijd die ik aan het voeren was. Gister luisterde ik naar haar gesprek met Doutzen.

Uitgestreden. Zo ging ik het nieuwe jaar in. Liefde is het antwoord. Toen Isa een nogal boze post plaatste in het nieuwe jaar en ik net heel veel aan het los laten was, raakte haar boosheid mij. Dat wil ik niet meer voelen. Stop met deze energie en steek het in dingen waar je verandering in kan brengen. Zij ging die boosheid aan. Isa staat bekend als vrijheidsstrijder en allemaal andere spannende woorden die ik niet durf te typen. Want zoals Doutzen zo mooi zegt. Er zijn geen hokjes waar ik in wil zitten. Boosheid zijn onverwerkte gevoelens. Volgens Doutzen zelfs de lasten die onze (voor)ouders mee dragen.

Ik ben niet vies van een beetje bewust bezig zijn met alles. Ik geloof dat we op de wereld zijn met een reden. Ik geloof zeker dat wij op de wereld zijn en de zorgen meedragen van de mensen voor ons en er een taak is omdat te veranderen. Niet de wereld. Maar met de opvoeding van onze kinderen. Zo ging mijn laptop de eerste keer open, omdat ik wilde vertellen over het groot brengen van kinderen. Nadat we gevraagd zijn voor een opvoedprogramma kijken we in eens weer met hele andere ogen naar onze kinderen. Drie individuele mensen. Als ik naar ze kijk is het alsof ons een spiegel wordt voorgehouden. Die is confronterend. Ik zie welke valkuilen er op hun pad gaan komen, welke struggles ze moeten aan gaan. Ik herken mijzelf en wil ze behoeden, beschermen. Maar tevens ook de fouten laten maken waar ze heel veel van gaan leren. Ik zie Michael in gevecht met karaktertrekjes van zijn kinderen die hij zelf herkend en met moeite erkend. Ik vind het prachtig om deze processen te zien. We gaan echt het verschil maken. We nemen de dingen mee die ons iets hebben geleerd en doen daardoor soms exact hetzelfde en vaak dingen anders dan dat het ons geleerd is.

Lief zijn voor jezelf. Lief zijn voor de wereld. Zoals Doutzen zo mooi zei, 'iedereen is iemand zijn kind geweest'. Door die ogen kijken maakt dat je in principe met iedereen empathie kan hebben. Ik ga liever zijn voor mijzelf. Minder hard. Ik mag zacht zijn, kwetsbaar zelfs. Bang, boos en blij. Alles. Toegeven aan iemand missen zorgt ervoor dat je hart onbeschermd en wagenwijd open staat. Ik mis Michael. Hij is 8 dagen op wintersport. Na een echt pittig jaar, is dat missen misschien wel meer dan ooit. Omdat je een team bent en er voor acht dagen een soort gat geslagen wordt in je zijn. Omdat je samen vecht en er dan even 'alleen' voor staat. Omdat lijfelijke liefde zo belangrijk is. Terwijl ik nu wil bagatelliseren dat er mensen zijn die het veel zwaarder hebben, voor wie dit normaal is. Doe ik daarmee direct mijzelf te kort. Want ik voel dit nu. Dat is goed, het is goed om het echt te voelen. Die leegte die er even is als je niet samen bent is ook een bevestiging.

Dilemma. Bij groei horen keuzes, dilemma's en bewust stil staan. Waar sta ik en waar sta ik voor? Waar wil ik naar toe? Of wil ik juist blijven waar ik ben? Allemaal vragen die ik niet kan beantwoorden. Waar ik mee aan de slag ga. Dertigers dilemma werd mij verteld. Jakkes die hokjes weer. Ik noem het groei vanuit het hart.

Ik kijk naar buiten en zie eindelijk een strakblauwe lucht. Die lucht waar Michael mij de afgelopen dagen jaloers mee heeft gemaakt. Ik ga mijn hart volgen en de laptop sluiten. Hoewel er nog bergen was liggen en een vieze vloer onder mij ligt. Ga ik zoeken waar die zon op komt en lief zijn voor mijzelf.

Lees 314 keer

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.