Tigermom

Over het algemeen ben ik denk ik een vrij relaxte moeder. Mijn kinderen zijn best zorgeloos, gaan graag naar school, hebben vriendjes, leuke sport activiteiten. Denk dat we weinig kunnen klagen. Ik ben een moeder die het ontwikkelen van sterke individuen stimuleert. We gaan geen gesprekken uit de weg, ze krijgen eerlijk antwoord op hun vragen. Ze mogen veel, maar nee is nee. Maar af en toe kan ook ik van die zorgeloze moederrol geknald worden. Zeker in deze corona tijd komen dingen soms nog intenser binnen.

Vanmorgen toen ik om kwart over zeven thuis kwam van een uurtje vroeg sporten kwam Mila naar mij toe en riep iets over dat haar 'plus' werk zo moeilijk was dat ze bang was dat haar werk niet af kwam. Ja je leest het goed, het meisje van groepje rood (achterstand in groep 1 cito uitslag na twee vakantieweken Italie) krijgt plus werk voor rekenen. Al tijdens de thuisscholing eerder dit jaar werd voor ons zichtbaar dat ze bijna niet hoeft na te denken voor rekenwerk en bracht de juf van groep drie haar extra werk thuis. In groep 4 is dit ook meteen gezien. En nee wij zijn geen pusherige ouders. Als de juf het niet opvalt en ze verveeld zich niet hoeft plus werk wat mij betreft niet. Rekenen kan ze echt never nooit van mij hebben maar het zit wel in de genen. Bij Morris zie ik het ook. "Mam hoe oud ben jij?"  "34". "Papa is dan twee jaar ouder dan jij, want hij is 36". Zonder blikken of blozen, zonder vingers. Voor een jongen van net 5 vind ik het knap of ik objectief ben geen idee.

Maar goed ik gaf Mila op haar zorgen voor haar weektaak weinig reactie bedacht ik mij achteraf. Nadat ze omgekleed was kwam ze met haar ziel onder haar arm beneden. "Wat is er?" "Niks"  "Maak je je zorgen over je schoolwerk". Twee schouders worden opgehaald en gaan weer hangen. Michael vraagt waar het over gaat en roept Mila bij hem. Hevig geemotioneerd proberend haar tranen niet te laten zien kruipt ze bij Michael op schoot. Hoe moest ze nu haar weektaken af krijgen als ze eerst moest beginnen met het 'extra' werk. Wij bedachten dat ze het wellicht verkeerd begrepen had en het andersom moest. Maar ze hield vol. Wanneer wij probeerden te sturen op het aangeven bij haar juffen dat ze het moeilijk vind, kwam er nog veel meer verdriet. Ze vroeg of ik het wilde doen. Hoe dan?! dacht ik. Ik mag de school niet in want !@#$%^& Corona. Er staat geen juf buiten. Haar eigen juf zat thuis in afwachting van een test. Een vervangende meester die kon ik niet bereiken. Bam! Daar was ze hoor Tigermom. Dat ik niet perse heel aardig ben of wellicht behoorlijk onredelijk als ik verander in mijn alterego is mij bekend. Maar vanmorgen wist ik het ook even niet, dat vertelde ik Mila ook. Met gebogen hoofd liep ze het grote plein op.

Toen Morris zijn juf mij aansprak (Ja kleuterjuffen staan wel buiten gelukkig) op zijn 'ongeluk' gister. Morris heeft twee diepe sneeen in zijn vingers omdat er volgens hem een kindje over zijn vingers is gefietst. Vraag mij niet hoe? Dat wilde ik graag van de juf horen. Die wist het ook niet dus het kan een best spannend verhaal zijn of gewoon iets geks. Ik vroeg haar meteen advies over Mila haar 'casus'. Zij dacht dat de juffen wel beschikbaar waren via de ouderapp. Toen ik Mila haar zorgen met hen deelde en zij dit meteen oppakte op afstand was ik al gerustgesteld. Maar toen ik al snel terug hoorde dat ze de ochtend zelf al naar de meester was gegaan, was ik vooral ontzettend trots en moest ik mijn tranen weg slikken. Want dit heeft ze duidelijk wel van mij. Moeilijke dingen aangaan ook al moet je kwetsbaar zijn. Tigermom to the max.

Ik moet zeggen na de verscherpingen gister waar je wel of niet achter kan staan, maakte het mij ook even moedeloos. Wel ontzettend dankbaar dat de scholen, het kindercentrum, de dagbesteding open "mogen" blijven. Maar toch het voelt zo uitzichtloos. Het voelt als keer op keer je kinderen weer teleurstellen. Nee geen groot feest op je verjaardag, geen Sint intocht, geen Kerst mis in de kerk. Geen schoolreis, geen uitjes, geen papa en mama bij je afzwemmen. Maar eerlijk is eerlijk ze doen het meer dan goed. Voor mij zijn kinderen het levende bewijs van flexibiliteit, open staan voor nieuwe dingen en veranderingen. Met goed uitleg, rust, positiviteit, omdenken en af een toe een Tigermom moment komen we ook deze periode wel weer door.

Lees 1180 keer

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.