Temperament

1 Reactie Vakantie

Ik hou ervan. Zonnige landen met temperamentvol volk. Mensen die tegen je aan praten alsof je hun taal spreekt. "Comprende?" "Uhhh, No.." In kleine dorpjes eten en dan met een woordenboekje kijken of je de taal begrijpt. Toeterende auto's die je rechts inhalen en tomaten die smaken zoals ze horen te smaken. De hele dag lopen in bikini en de avond afsluiten in je korte broek.

We zijn net terug gekomen van een weekje Spanje voor het dertig jarig huwelijk van Gill en Marian. Michael zijn ouders. Daar verbleven we in een vrijstaande villa bovenop een berg in het dorpje Vall Lobrega. Als ik op vakantie ben heb ik altijd het gevoel dat ik de taal snel begrijp en minstens zo prachtig uitspreek als de lokale bevolking. Ergens heb ik wel Zuid Europees bloed in mij denk ik. Hoewel ik dan liever uit Italië kom, veel mooier land en veel beter eten.


Terug op de vakantie met de familie Pinchetti. Echt een totaal andere vakantie dan dat ik gewend ben, het tegenovergestelde van de familie Pels. Oftewel het strakke schema van Mama. We waren twee uur van te voren op Schiphol, in plaats van de meestal meer dan drie uur van te voren met mama. Moesten een uur wachten bij het inchecken en een uur door de paspoort controle. Vervolgens moesten we rennen naar de gate waar we bij het instappen te horen kregen dat het vliegtuig kapot was en gerepareerd ging worden. Nou dan vlieg ik liever met een ander toestel dan één waar een nieuw boutje in is gedraaid. Dat gebeurde ook. Vervolgens waren we twee uur later geland op Girona. No biggie, vind het erger op de terug weg.

De eerste dag heerlijk genoten van dertig graden, een privé zwembad en een heerlijke BBQ. De tweede dag was het relaxen, ten minste dat was ik van plan. Bij Michael slaat na een uur drijven in het zwembad de verveling toe. Hij moet wat doen, dus sta ik boven de dertig graden met meneer te badmintonnen. Pffff!

Terug komend waarom het voor mij een andere vakantie was dan wat ik gewend ben. Als ik met mijn mama op vakantie ga is alles strak geregeld, we hoeven nergens over na te denken. Zijn overal op tijd en ze kan zich in alle talen redden. Niemand zegt op de vraag wat gaan we doen vandaag? : "maakt mij niet uit". En als het echt niemand wat uitmaakt bepaald mijn moeder. Je raad het al wie het wel wat uit maakte deze vakantie, de dochter van mijn moeder. We hoeven niet zes honderd keer te keren op de weg om een parkeer plek te zoeken, we weten waar we naar toe gaan. Nou is het helemaal niet verkeerd natuurlijk, een andere vakantie dan dat je gewend bent. Er zijn heel veel soorten vakanties, relax vakanties, doe vakanties, rondreizen, wandelvakanties, groepsvakantie.

We hadden een combi van van alles. We hebben een dagje waterpark gedaan met als afsluiting Lloret de Mar. Daar hebben Michael en ik een dagtocht op een catamaran geboekt voor de volgende dag. Dat was echt super, lekker dansen op de boot, BBQ'en in een baaitje. (De rest ging winkelen in Lloret) De dag erop gingen we naar Barcelona waar iedereen wederom hele andere bedoelingen had. Michael en ik gingen met onze metro kaart cultureel doen en de rest ging winkelen. Dit was tevens de dag dat ze 30 jaar getrouwd waren. Michael en ik hebben een pit stop gedaan bij Segrada Familia, waar er een kilometer lange rij stond en wij niet naar binnen gingen. Daarna naar Parc Guell, eerste zo'n stijle berg oplopen dat ik dacht dat mijn kuiten gingen knappen. Gelukkig hadden we midden in een sloppewijk de laatste meters een roltrap (?) Super mooi, vanaf het park kon je heel Barcelona zien. In het park traden allerlei bandjes op en kon je genieten van Gaudi's mozaïk op de trappen en ballustrades. Als afsluiter gingen we met zijn allen met de metro naar Camp Nou, het stadion van FC Barcelona. De plek waar volwassen mannen veranderen in kleine jongens. Zich vergapen aan een stadion waar 99.354 plaatsen zijn in drie ringen. Ruiken aan het gras, kijken in de kleedkamers. Alle gewonnen prijzen bewonderen en naar huis gaan met een officieel Barcelona shirt. Het FC Barcelona die de dag erna de Champions League won! Met pijnlijke voeten hebben Michael en ik de weg terug gevonden naar de parkeergarage (met hulp van Tom (tom). Ik voelde mij na een dag met de metro en te voet echt een wereld reiziger,inclusief de weg vragen met handen en voeten.


Toen gingen de twee laatste dagen in, dagen waarin Michael dingen wou doen. Alleen 'wat' kon hij niet bedenken en ik net zo goed lekker in mijn boek wilde gaan lezen. Toen werd het verschil in vakantie vieren weer eens duidelijk. Michael houdt het liefst de hele vakantie een 'doe'- vakantie. Ik hou van een combi en zijn ouders houden van een 'het maakt mij niet uit'- vakantie. Tja.. en dan zijn de laatste twee dagen voor mij als structopaat niet te overzien. Het was heerlijk, prachtig weer, prachtig huis. We hebben leuke dingen gezien en zijn ontspannen thuis gekomen. En niet te vergeten poepie bruin!



Op de terugweg had het vliegtuig wederom 'panne' en ook bij het landen op Schiphol konden we niet zelfstandig naar de Gate komen. Thanks Transavia voor het vertrouwen in het vliegen! Gelukkig zijn we heel thuis gekomen, hebben een gestresste Marley opgehaald. En het is echt zo, there's no place like home!

Lees 396 keer
Getagged onder :

1 Reactie

  • paulien
    paulien maandag 16 juli 2012 08:44 Reactielink

    Oi, als je maar genoten hebt. Schoonfamilie is nu eenmaal vaak het andere uiterste, vertrouwd en toch onbekend.
    Fijn dat je lekker vakantie hebt gehad, nu nog even genieten van je laatste vrije dagen! x Paulien

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.