Sandwich kind

Het bestaat dus echt, het middelste kind syndroom, het sandwich kind. Het middelste kind blijkt in de praktijk zich vaak achtergesteld te voelen. Ze zijn nooit degene die iets voor het eerst doen en nooit voor het laatst in een gezin. Ze vallen met alles net niet op. Een studie van de universiteit in Stanford wees zelfs uit dat deze kinderen het meest jaloers zijn, het minst spraakzaam en het minste durven. Morris is ons sandwich kind. 

Mijn vader was mijn oma's sandwich kind. Ik zie dat mijn vader zich vaak herkent in Morris. Mijn oma riep het altijd al als ik op de koffie kwam, "het middelste kind is altijd achtergesteld, althans zo voelen ze zich". "Vraag maar aan je vader", zei mijn oma dan. Maar het zijn echt niet alleen maar mopperende muurbloempjes. Middelste kinderen zijn hele sociale wezens. Ze  houden van groepen en zijn ook echte teamplayers. Ze stellen zich graag dienstbaar op, maar zijn ook hele goede natuurlijke leiders. 52% van de Amerikaanse presidenten waren een middelste kind. Middelste kinderen zijn extreem empathisch en ook conflict vermijdend. Ze hebben vaak een laag zelfbeeld. Alles van het sandwich kind past bij Morris.

"Mam, wist je dat in alle gezinnen alle jongste kinderen de meeste aandacht krijgen?" zei Morris toen hij uit school kwam. "Oh ja?" zei ik verbaasd. Morris noemde een rijtje gezinnen op waarin hij vond dat het jongste kind teveel aandacht krijgt. Ook zijn broertje Mex werd genoemd. Nu ben ik echt een bewuste moeder. Ik probeer echt op alle vlakken mijn liefde en aandacht eerlijk te verdelen onder alledrie de kinderen. Mex is mijn baby en Mila mijn enige dochter. Maar Morris is mijn Draakje Vurig. De jongen die het vuur in mij aanwakkerde als oermoeder en die dat nog steeds doet. Hij is degene waarvoor ik nog steeds vecht in de hoop dat ze hem echt zien. Morris zorgt ervoor dat mijn inclusie hart hard gaat kloppen. En niet omdat hij zo verdomde speciaal is, nee omdat hij mij leert dat het goed is om elk kind als individu te zien. Dit laat hij al zien vanaf het moment dat hij zijn ogen opende in deze grote boze wereld en dit totaal niet aan kon.

Morris zit nu eind groep vijf dus ook in zijn hersens treedt de negenjaarsfase aan. Ik kan je momenteel zeggen dat hij de bewustwording in deze wereld op een totaal andere manier aangaat dan zijn zus deed in groep vijf. Even voor de lezer die niet op de hoogte is van de negenjaarsfase. In mijn beide pedagogische studies heb ik deze ontwikkelingsfase nooit langs zien komen. Terwijl studies van nu juist bewijzen dat de negenjaarsfase een hele belangrijke ontwikkelingssprong is in het leven van jonge kinderen. De fase doet zijn intrede tussen de acht en tien jaar. Groep vijf en zes worden in het onderwijs ook gezien als pittige leerjaren. In groep vijf schroeven ze de lesstof op, tevens het leertempo. In groep zes gaat deze fase naar zijn piek en is elk kind bezig met het opzoek gaan naar zijn plekje op de wereld. Wie ben ik op deze grote planeet? Wie wil ik zijn? Met wie wil ik zijn? Waar wil ik zijn? Heb ik een mening over wat er speelt in de wereld? Hoe mag ik laten weten wat mijn mening is? Durf ik op te staan tegen onrecht?

De laatste weken vind ik Morris wat ernstig. Hij kan soms met diepe zuchten in gedachte verzinken. Vooral als er even van hem gevraagd wordt zichzelf te vermaken. Morris kan niet vervelen, want daar hebben we allemaal dan last van in ons gezin. Wanneer hij zich verveelt gaan zijn hersens aan het werk. Ook wanneer hij niet moe genoeg is en moet gaan slapen, gaan zijn gedachtes naar de oorlogen in de wereld. Hij wil daar dan zijn vragen over stellen en voelt dan dat ik ze niet goed kan beantwoorden. Vaak laten we hem net zo lang lezen totdat hij dan in slaap valt. Morris filosofeert. "Mam, soms is het ochtend en denk ik dat de dag nog heel lang duurt. Maar ineens is dan de dag alweer om".  Er valt een stilte. Ik voel dat we binnenkort het gesprek over doodgaan gaan hebben. Morris is op school de allemansvriend, hij kan heel goed met bijna iedereen. De etterbakken worden ook in zijn buurt gezet, die vallen hem niet lastig en zijn rust heeft een goede uitwerking op hen. Sinds vorige week vrijdag gaat hij naar een mindset training. Speciaal voor kinderen met faalangst. Morris verteld dat ze als eerste een oefening kregen waarin ze karakter eigenschappen kaartjes achter een zin moesten leggen, "ik ben....."   Morris verteld dat een van de woorden die hij er neer heeft gelegd 'zelfverzekerd' is. "Wat betekent zelfverzekerd?", vraag ik hem. Morris haalt zijn schouders op. Ik pak mijn eigen spel kaarten van 'het lekker in je vel spel'. Ik benoem wat eigenschappen en vraag hem wat ze betekenen. Morris pakt de negatieve eruit en zegt "dat ben ik he?" Michael vraagt mij, alsof ik elke pedagogische vraag kan beantwoorden, "De juffen leggen hem toch wel uit wat de karaktereigenschappen betekenen toch?"  Na al bijna acht jaar op deze school weet ik heel vaak zeker dat ik het beter zou kunnen. Dat klinkt echt heel arrogant, i know. Overigens heb ik het dan niet over lesgeven voor hele volle groepen vol met 'bijzondere kinderen'. Maar op pedagogisch vlak weet ik zeker dat ik in kindgericht kijken mensen kan inspireren. Waar Michael vroeger vooral leunde op mijn expertise groeit hij ontzettend in zijn opvoedrol en ik vind hem vaak pedagogisch sterker dan dat ik ben. Morris houdt niet van aandacht, inzoomen op zijn 'zijn' al helemaal niet. De tranen rollen over zijn wangen en Michael neemt hem bij hem om hem uit te leggen waarom we dit vragen.

Als de kinderen op bed liggen loop ik langs het caviahok en zie dat Grookey , Morris zijn cavia, er niet zo best uit zag. De afgelopen dagen zat hij veelal verstopt in het huisje en kwam alleen af en toe wat eten. Ik voelde dat het op was. Ik besloot Morris met een 'leeg' hoofd te laten slapen en het niet te benoemen wanneer ik hem een kus breng. Vanmorgen was Grookey overleden. Ik vertel Morris dat ik het gister al zag en dat als hij niet zelf was doodgegaan hij waarschijnlijk bij de dierenarts een spuitje zou krijgen zoals Marley. Maar nu was die gewoon samen met Coco zijn broertje en is het in zijn slaap gebeurd. Morris huilt even, laat zich troosten en gaat daarna rustig verder met zijn ochtend routine. Toen ik hem uit school haalde vroeg ik hem of hij verteld had over zijn cavia. Zijn vriendje naast hem in de auto vroeg verbaasd, "wat is er met Grookey". "Oh die is dood", was zijn antwoord. 

Mex wil de hele dag praten over de dode cavia van zijn broer. Mex checkt of ik daadwerkelijk de cavia bij de dierenarts heb gebracht. Wij hebben namelijk een tuin met tegels, dus ik laat even in het midden waar Grookey zijn laatste rustplaats heeft gevonden. Morris wil er vooral niet over praten. Dat hij meteen zijn emoties durft te laten zien maakt mij trots. Sterker nog, dat hij zichzelf weer bijeen raapt en verder ging met de dag vind ik ontzettend knap. Ons sandwich kind die te weinig aandacht krijgt en straks negen jaar wordt gaat als een trein. Of dat nou komt doordat hij daadwerkelijk te weinig aandacht krijgt of het allemaal wel mee valt terzijde. Ons Draakje Vurig gaat de wereld laten zien dat hoog gevoelig de meest trotse eigenschap gaat zijn waar hij "ik ben..." voor kan zetten.

 

 

Lees 202 keer

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.