Real life

Dat hele opvoeden vind ik dus best wel een ding. Veel meer nog dan ik ooit had gedacht. Immers 6 jaar aan studie achter de rug, maar het echte werk is echt andere koek. Mila is zich in een rap tempo aan ontwikkelen naar een individu. Ik vind het maar moeilijk bij te benen. Meer nog omdat ik mij geen voorstelling kan maken dat ik met bijna 8 jaar bezig was met de dingen die haar bezig houden. Maar ook omdat ik constant het gevoel heb dat ik de dingen niet goed inschat.

Afgelopen Koningsdag heeft mevrouw druk haar spullen verkocht op een kleedje voor ons huis. Van het geld wilde ze woensdag dolgraag naar de HEMA om kadootjes te kopen voor haar vriendinnen en haar broertjes. Ik stelde nog voor om het uit te stellen tot vrijdag zodat ze samen met een vriendinnetje kon gaan. Maar ze kon het echt en wilde nu alleen omdat ze dan iedereen kon verrassen. Op zich prachtig dat ze zo lief voor anderen is. Omdat ze al eerder toen ze bij vriendinnen speelde naar het dorp gegaan was om bloemen te halen of een brood te kopen bij de bakker, wilde ik haar het vertrouwen geven dat ze het kon. Ik gaf haar nog instructies, "goed bij elkaar optellen wat je koopt zodat je weet hoeveel iets bij elkaar kost". Na een kwartier kwam ze trots weer thuis met een tas vol kadootjes en al haar gespaarde geld uitgegeven. "Wow" zei ik, "Wat heb je veel gekocht!" Ze barstte in huilen uit en gaf aan dat al haar geld op was en ze niks voor zichzelf heeft gekocht. We bespreken hoe het in de winkel is gegaan en ze was de tel kwijt geraakt. Ze had bij de kassa wel genoeg geld gehad dus ze hoefde niks meer terug te leggen. Daar was ze blij om. Omdat sommige kadootjes best prijzig waren kiezen we drie dingen uit die ze weg mag geven en één voor haarzelf. De rest van de spullen gaan we terug brengen met de bon en dat geld kan weer in haar spaarpot.

Mila is er de hele middag van slag van. Wanneer Michael thuis komt huilt ze weer en hebben we het er nog even over. Over dat ik misschien meer had moeten kaderen, een bedrag had moeten afspreken. Dat we hier allemaal van leren en het niet erg is. Wanneer de kids op bed liggen bespreken Michael en ik het nog even. Blijkbaar heeft ze dus minder inzicht in wat dingen kosten dan we dachten of dan ze deed lijken. Maar we waren ons vooral bewust hoe alleen ze zich gevoeld moet hebben daar in de HEMA. Dat ze bij het afrekenen al haar geld in rook zag opgaan maar het toch afrekende. Dat ze eigenlijk nog niet de skills heeft om zich bewust te zijn dat als je geld uitgeeft het ook weg is. Maar ook dat ze zo onbaatzuchtig is en trots. Ze wilde dit zo graag alleen, maar tegelijkertijd was ze dat ook, alleen...

Ze is bijna acht, zo groot, maar echt nog klein. Mijn hart breekt in duizend stukjes wanneer ik denk dat ik haar te snel deze verantwoordelijkheid heb gegeven. Dat ze zich waarschijnlijk echt heel erg alleen heeft gevoeld maar tevens ook zo zelfstandig. In mijn hoofd ga ik alle scenario's af. Wat had ik anders moeten doen? Tegelijkertijd leren we met zijn allen en hoop ik dat ze het vertrouwen in zichzelf en de wereld nooit verliest.

Mila wordt een mens, dat hebben we de afgelopen weken meerdere keren mogen aanschouwen in een top snelheid. Van dingen waarvan je wenst dat het nooit een onderwerp van gesprek hoeft te zijn en ze zo dapper deelt met ons. Tot samen keuzes maken die niet zo leuk zijn. Het feit dat ze een meisje is maakt het onbewust nog kwetsbaarder al zou je willen dat het geen issue hoeft te zijn, is dat wel zo. Ik zou willen dat ze altijd vrolijk, naïef huppelend door het leven zou kunnen gaan. Hoe ouder ze worden en meer bewust zijn van het leven, hoe meer je je als ouder realiseert dat je ze niet voor eeuwig kan beschermen tegen het leven. Real life. Wat mij betreft is het enige wat belangrijk is dat je eerlijk bent, je fouten toegeeft en samen die weg aan gaat. Tot ze het zelf durven en kunnen. Maar pfoe, tot die tijd blijft mijn hoofd bij elke stap denken is dit de juiste, had ik het anders kunnen doen en hoe dan? Ik zeg het zo vaak, 'Vanaf de dag dat je ouder wordt is het leven nooit meer zorgeloos'. Toch zou ik het voor geen goud willen missen.

Lees 455 keer

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.