Onthaasten

Ik ben eigenlijk over het algemeen iemand die heel goed zijn grens kent en bewaakt. De afgelopen maanden gaan Michael en ik beide op werk gebied als een tierelier. Iets wat we beide erg leuk vinden en daarom als een soort stoom locomotief door banjeren. Alles wat op ons pad komt pakken we aan. Wij komen van de werken niet lullen generatie, de net niet millenials zeg maar. De generatie die gewend is hard te werken om iets te bereiken. Dat ergens in investeren vruchten af geeft voor de toekomst, ook als er niet daadwerkelijk iets tastbaars tegenover staat.

Maar we zijn naast dat we beide ons werk echt heel leuk vinden en heel veel groeien en leren, ook papa en mama van drie kinderen. Laten die drie kinderen nou de perfecte rem zijn voor als je beide iets te hard gaat.

Deze week loop ik echt op mijn eindje, dat weet ik, maar ik heb weinig ruimte of keuze om even een stap terug te nemen. De kinderen zijn afgelopen weken af en aan ziek geweest. Balen joh, KNO kindjes. Ook al zijn bij de oudste twee bijna alles verwijderd wat maar te verwijderen is, zitten we in een looporen, keelontsteking snot festijn. Dinsdag na al anderhalve week met zeer weinig slaap heb ik hopeloos de KNO opgebeld. Daar mochten ze langs komen, maar kregen wij ook het verhaal dat KNO kinderen ook heel erg reageren op de nieuwe pollen die de lente de lucht in schiet. Daar gaan hun slijmbeurzen van opzetten en krijgen ze weer ontstekingen van en worden ziek. Terwijl het dus eindelijk mooi weer aan het worden is. Met man en macht probeer ik de kinderen goed in te pakken dat ze met een verkeerd staand windje er niet ook nog eens een longontsteking bij krijgen. Maar goed, kinderen lopen het liefst de hele dag in hun nakie. Mila vraagt bij elke zonnestraal of ze nu eindelijk met blote benen en blote armen 'met zonder' jas naar buiten mag.

Maandag zat ik in de auto van Ede naar Amersfoort en het leek of de wereld soort van vertraagd aan mij voorbij schoot, ik kreeg slappe armen en benen en was blij dat ik heel op mijn volgende bestemming was aangekomen. Ho, dacht ik. Niet goed dit, na een rondje langs medewerkers ben ik binnendoor naar huis gereden. Ben even gaan zitten in de zon en heb de kids opgehaald. Ik ken mijzelf goed genoeg dat ik weet dat ik mijn grenzen aan het oprekken ben. Even opletten dus. Deze week is het slapen er niet beter op geworden. Morris mogen we soort van paracetamol voeren tot de druk van zijn oren gaat en dit kan nog 6-8 weken duren. (Kan iemand mij even afschieten). Gister was ik een dagje vrij, zodra ik ruimte zie in mijn agenda pak ik deze en ik had mij opgegeven als hulpmoeder bij de Koningsspelen (Jup klassenmoeder ben ik ook nog). Ondanks dat ik heel moe was wilde ik toch mee uit eten met collega's. Weet je wat het is, ik werk, ik zorg en ik probeer met man en macht uren slaap bij elkaar te sprokkelen. Het is soms ook even tijd voor leuke dingen voor mijzelf en ondanks dat ik heel moe ben geeft dat toch energie.

Maar toen ik gisteravond weg probeerde te komen ging Mex in de stijgers, compleet overprikkeld en oververmoeid van zelf ook slecht slapen de hele week. Hij was woedend, weg draaiende ogen, zweet over zijn lijfje. Hij werd niet anders rustig dan dat ik de lampen uit deed en hem in een soort houdgreep op schoot liet 'uithuilen'. Ondanks zijn verdriet ben ik toch uit eten gegaan.
Op de terugweg naar huis dacht ik, mijn kids zijn mijn rem. Ze zitten de hele week elkaar in de weg, zichzelf in de weg, ons in de weg. Maar ze zijn onze spiegels. We gaan over onze grenzen en trekken hun er in mee. Het is nu half tien, ik zit in pyama eindelijk weer te bloggen. John Mayer op de achtergrond, in de diffuser stress away maar ook peppermint, mijn favoriet momenteel omdat peppermint verhelderd, verfrist. Mex wilde naar bed, iets waar hij de laatste dagen alleen maar tegen vecht en nu heel rustig in slaap viel. Mila en Morris hebben de hele tafel vol met knutselspullen liggen en zitten al een dik uur met elkaar te knutselen, in pyama. 

Het is bijna sereen. Maar zo nodig. Kinderen zijn echt de mooiste wezens op aarde, als je ze maar kan blijven volgen. Zij geven zo mooi weer waar wij als volwassenen soms overheen walsen. Eigen grenzen en die van hun. Waarschijnlijk kom ik vandaag niet uit mijn huispak, gewoon even onthaasten... Hoe moeilijk niks doen ook is voor alle generaties, het is soms zo nodig!

 

Lees 281 keer

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.