Nieuwe Normaal

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik heb het gevoel dat de persconferentie dinsdag ons een voorzichtig stapje vooruit gaat geven. Ik voel het in mijn tenen, maar ik hoop het met heel mijn hart. Hoewel het echt nog veel te vroeg is om terug te blikken op deze periode omdat we er nog wel even in zitten. Ik wil dingen niet vergeten voor het nieuwe normaal, normaal is.

Zowel het positieve als het negatieve. Zo wist ik allang dat Michael en ik echte huismussen waren. Niet mega sociaal en heel gezin gericht. Hoewel deze 24/7 samenzijn in huis heel pittig is, is het niet heel anders dan onze zaterdagen in de winter. Of ons gemiddelde weekend in de zomer. Buiten het feit dat we niet spontaan bij opa's en oma's langs kunnen om te bbq'en. Al onze buiten uitlaat plekken zijn niet te bezoeken met de auto. Michael mist zijn handbal, zijn biertjes aan de bar na het trainen. Ik mis mijn momenten uit huis, kletsen met vriendinnen, sushi eten, terrasje pakken en lekker naar de sauna.

Ik weet ook dat de keuze om geen Pabo te doen na mijn SPW een hele goeie is geweest, want juf zijn is niet mijn ding. Maar ik heb ook zoveel meer respect gekregen voor de leerkrachten. Hoewel ik bij sommige opmerkingen soms dacht, 'dat is niet mijn kind hoor!' Zie ik het nu zelf thuis. Ik weet nu nog beter om niet in twijfel te stellen welke observaties zij hebben. Zij die mijn kinderen vijf van de zeven dagen van de week zien.

Maar ik weet ook hoe fijn ik het vind om te werken, mijn hersens te gebruiken, niet thuis te zijn. Even iemand anders te zijn dan Mama en de vrouw van. Dit wist ik al, maar bevestigd deze periode nog meer. 

Het niet hebben van dingen om naar toe te leven maakt het leven rustig, gemoedelijk bijna. Zonder haast, zonder dat er ergens een tijdszone aan vast zit. Het is zoals het is. Dit is Michael zijn karakter, dingen nemen zoals ze zijn, accepteren wat is. Het is niet anders. Iets wat mijn karakter maar moeilijk te verkroppen vindt. Ergens geen invloed op te kunnen uitoefenen. Dat maakt dat ik periodes mega dwars word. Naar alles en iedereen een dikke middelvinger wil opsteken. Terwijl ik vind dat ik in de afgelopen tien jaar als mens ben gegroeid door mij niet overal tegen af te zetten. Overal een mening over te hebben en deze te uitten. Toch verval ik nu soms weer in oude gewoontes. Maar tegelijkertijd ben ik ontzettend emotioneel en onzeker, dit brengt mij ook tien jaar terug.  Elke beweging die ik maak, elke zin die ik spreek komt met volledige emotie. Ongefilterd, puur dat wel. 

Ik zou willen zeggen dat mijn huis nog nooit zo opgeruimd en schoon is geweest. Helaas deze karaktereigenschap is niet veranderd. Naast het feit dat het echt onmogelijk is om met drie jonge kinderen en een hond die zoveel thuis zijn het huis nog enigszins schoon en opgeruimd te hebben. We hebben wel veel weggegooid, omdat de tuin nu netjes is en de schuur leeg moest. Maar ik spendeer liever mijn dagen chillend in het zonnetje, genietend van mijn tuin. Ik val in slaap, lees een boek. Ja serieus ik heb een boek gelezen, dat is zeker 7 jaar geleden dat dit gelukt is!

Waar ik wel van schrik is dat ik de deur uit gaan naar een winkel met hartkloppingen doe. Puur omdat mensen zich niet houden aan regels. Dan vooral de mensen waar we het allemaal voor doen. De ouderen die in de 'gevarenzone' zitten gaan naar de supermarkten op tijdstippen dat het het drukst is. Terwijl zoveel Supers speciale tijden hebben zodat ze alleen kunnen winkelen. Daar moet je wel vroeg je bed voor uit, maar het is voor een goed doel toch? Terwijl ik met mega bochten om deze grijze menigte heen slalom, verlaten zij hun karretje (weet je wel dat instrument die ervoor zorgt dat je anderhalve meter afstand houdt) om los rond te lopen in de winkel. Waar de eerste weken hier nog veel op gecorrigeerd werd, lijkt het nu te versloffen. Het ergert mij, vooral omdat de hele samenleving beperkt is om deze leeftijdsgroep er ongeschonden door heen te slepen. 

Overigens is boodschappen doen voor mij ook nog nooit zo rustig geweest, waar ik normaal sowieso één al dan niet drie kinderen mee heb, ga ik nu al vijf weken in mijn eentje. Dat geeft dan wel weer lucht en er worden een stuk minder dingen vergeten. Maar ligt het aan mij? De week boodschappen zijn nog nooit zo duur geweest. Nu eten we normaal 2x per week bij mijn schoonouders en lunchen we nooit thuis. Maar poefff! Wat een geld.

Het feit dat je je kinderen echt ziet in deze tijd maakt het ook iets moois. Maar ook iets zorgelijks. Want hoe pittig gaat het worden na 24/7 bij je ouders zijn, weer terug op eigen benen in de maatschappij? Wanneer ik mijn spullen pak om naar het werk te gaan hangen ze met zijn drie aan mijn been en als ik soms na een halve dag weer thuis kom lijkt het alsof ik weken ben weg geweest. Tegelijkertijd krijg ik er een knoop van in mijn buik, want ik heb echt momenten dat ik gillend gek van ze wordt. Kan je nagaan als je in een kwetsbaar gezin zit of je een alleenstaande ouder bent? Hoe moet het voor deze gezinnen zijn? 

Gister liet ik de hond uit en keek naar de bomen op mijn route, de blaadjes zijn aan het openen en in mijn beleving was dit de vorige wandeling nog niet zo. Michael zegt dat ik het mij verbeeld. Misschien wel, ik denk dat mensen die mijn kennen mij nou niet iemand vinden die let op de details. Hoewel, anderzijds kan ik elke verandering feilloos benoemen. Ik bedenk mij dat terwijl de hele wereld stil ging staan, de natuur gewoon door gaat. Hoe mooi is het dat wij met zijn allen dat tot in detail hebben mogen aanschouwen? Dat de kale bomen knoppen kregen, de mooiste bloesem tevoorschijn komt. De bomen groen worden. Dat sinds de dag dat we binnen moesten blijven de zon zich van zijn beste kant heeft laten zien. Dat de lucht nog nooit zo schoon is geweest en de dieren nog nooit zo vrij.

'Liefde is schoonheid zien in het gewone..' Het nieuwe normaal, voor nu.



 


 

Lees 205 keer

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.