Mama heeft 'bloot' haar...

1 Reactie Algemeen

Het is al bijna 18 jaar geleden, ik was zeven, toen mijn moeder op haar vierendertigste 'non hodgkin' oftewel lymfeklier kanker kreeg in haar lies. Mijn zusje was vijf jaar oud. In de tijd van de chemokuren van mijn moeder pastte oppas Derkje op ons. Ze bracht ons naar school, kookte en speelde met ons. Alsof de geschiedenis zich herhaald, ben ik nu Derkje.

 

Kinderen krijgen over het algemeen niet veel mee van de ziekte. Mijn ouders waren tijdens de ziekte van mijn moeder druk bezig met het opstartten van de winkel. Of dat tevens de reden was dat onze oppas er was, is mij niet duidelijk. Net zo min of deze ziekte op het randje van de dood lag? Mijn moeder heeft mij denk ik wel verteld dat ze kanker had, want op de één of andere manier heb ik het doodleuk tijdens het kringgesprek verteld op school. De leraren schrokken zich rot natuurlijk.

Zelf weet ik niet veel meer van de ziekte van mijn moeder. Ze werd kaal, maar ergens heeft ze zelf bepaald hoe kaal zij werd door een scheerapparaat het werk te laten doen en een pruik aan te laten meten. Die pruik leek precies op haar echte haar en zorgvuldig zette zij elke avond de krulspelden erin. Ik weet nog dat ik in bed lag en mijn moeder bij mij kwam om te laten zien dat ze geen haar meer had. Ook droeg ze batik sjawltjes uit Australië en Bali als het te warm was voor haar pruik.

Als mijn moeder een chemo had gehad lag ze thuis veel in bed, in het donker. Van Derkje moesten we rustig spelen. Derkje kocht na elke kuur een bos bloemen en zette die bij mijn moeder neer. Naast mijn moeder stond een plastic emmer. Dit beeld staat op mijn netvlies gebrand. Mijn moeder zagen we nooit verdrietig, niet dat ik mij nog kan herinneren in iedere geval. Ik kan het mij niet voorstellen want mijn moeder is een oersterke vrouw. Wel weet ik dat ze een dagboek heeft bijgehouden.

Verder weet ik nog dat we met Derkje aan het eten waren en papa & mama thuis kwamen, in tranen. Mijn moeder was genezen verklaard. In iedere geval, de kanker was voor nu weg! Volgens mij zat diezelfde avond het huis vol met bezoek om het te vieren.

Er is welgeteld één foto van mijn moeder met kaal hoofd. Die foto zijn we overigens kwijt. Op deze foto krijgt Anouk haar baby born pop voor haar verjaardag en zijn wij allen in pyama. Ik vond mijn moeder op Sugar Lee Hooper lijken. Ze was wat dikker en klein en de kale kop maakte het plaatje compleet. Dit zijn alle herinneringen die ik heb op een rij.

Nu werk ik als 'nanny' in een jong gezin met een moeder van 34 jaar die afgelopen maandag te horen heeft gekregen dat ze borstkanker heeft. Tot nu toe weten ze nog niet of het is uitgezaaid. Het is gek, maar in eens komen alle herinneringen boven. Plus het feit dat ik al meerdere mensen heb zien bezwijken aan deze Kut (met een hoofdletter) ziekte. De oudste is vier jaar jonger dan dat ik was. Als je ziet hoe weinig ik nog weet van die tijd, zal het voor haar nog minder zijn. Toch zei ze dinsdag in de auto: 'Wennemy, mama is heeeel ziek en heeft au in haar borst. Strakjes gaat ze naar het ziekenhuis heel vaak en dan is ze weer beter!' (Kinder logica, makkelijker kunnen we het niet vertellen(maken)

Nu dit gezin mij hard nodig heeft de aankomende tijd heb ik mij vast ingelezen en kinder boekjes besteld. De aankomende maanden ga ik de meisjes een zo normaal mogelijk ritme geven. Maar goed wat is normaal? Wij werden ook veel opgevangen door Derkje en we zijn er echt niet slechter van terecht gekomen. Toch is de situatie niet normaal.

Zo zie je maar weer. Dan heb je het goed, vrij staande villa in het bos, twee prachtige meiden en aan geld genoeg. Je gezondheid en de kans om je kinderen te zien opgroeien weegt niet af tegen al het andere....

Lees 931 keer
Getagged onder :

1 Reactie

  • paulien
    paulien maandag 16 juli 2012 08:34 Reactielink

    Wat verdrietig Mel, en wat een mooi blog zo. Hou je taai,
    Liefs Paulien

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.