Mam

Nu ik steeds ouder wordt, kijk ik steeds meer op naar mijn moeder. Ouder worden we echt hoor, elke keer als ik een oud klasgenootje tegenkom denk ik 'goh jij bent ook echt ouder geworden'. Ik realiseer mij altijd dat diegene dit ook over mij zal denken. Ik zie ze ook hoor de rimpels, kraaienpootjes en grijze haren. Al zijn mijn herinneringen van mijn jeugd als de dag van gister. Bizar is dat.

Mijn moeder is met stip de sterkste vrouw die ik ken. Ze heeft de eerste 7 jaar van onze jeugd haar werk achter zich gelaten om voor ons te zorgen, terwijl ze echt geen luxe paard is maar die andere. Als ik mijn werk ethiek van haar heb moet dat best een opgave zijn geweest, dat niet werken. Mijn moeder heeft wel eens verteld dat ze echt niet tegen dat huisvrouwen geneuzel kon en dat geroddel op schoolpleinen. Maar vond dat ze in de basis er moest zijn voor mij en mijn zusje. Dit was overigens een voorbereiding op de rest van onze jeugd. Want na deze zeven jaar zijn mijn ouders gestart met hun eigen zaak. In dat opstart proces werd er lymfeklier kanker bij haar geconstateerd.

Van die tijd weet ik nog flarden. Mijn moeder liet haar angst nooit zien, ik heb haar in die periode nooit zien huilen. Wel weet ik de momenten dat ze chemo had gehad en vooral in een donkere kamer lag. Wij hadden in die tijd hulp in huis van Derkje. Ze maakte schoon, bracht ons naar school en zorgde voor mijn moeder. Op het moment dat mijn moeder haar haar begon uit te vallen liet ze een pruikenmaker komen en schoor haar hoofd kaal. Ik weet nog exact dat ik al in bed lag en mijn moeder liet zien dat ze kaal was. Waarschijnlijk zodat ik niet schrok de volgende ochtend. Als mijn moeder chemo had gehad stond het huis vol bloemen. Het enige wat ik verder nog weet is dat er feest was, want mama was schoon. Derkje zat met ons aan tafel te lunchen en ik denk dat mijn ouders in het ziekenhuis waren. Derkje huilde van opluchting en diezelfde avond zat de woonkamer vol met familie en vrienden.

Mijn moeder werkte heel hard samen met mijn vader. Maar was toch altijd bij de dingen waar ze er moest zijn. Heeft mij en mijn zusje opgevoed tot sterke vrouwen en daarom kon het ook dat we al vroeg alleen thuis waren. Op mijn negende was ik al sleutelkind. Ik kon al vroeg 'koken' , de basics, zodat we met zijn allen aan tafel konden. Alleen thuis zijn gaf ook heel veel vrijheden. Zoals onbeperkt liedjes aanvragen bij The Box en daarna een telefoon rekening voor je neus krijgen. Kan mij niet voorstellen dat mijn moeder altijd relaxed haar werk kon doen met twee kinderen thuis. Net als mijn kinderen hadden mijn ouders een opa en oma als back up. De fietsbrug oversteken en we waren er kind aan huis.

Ik heb mijn moeder echt heel weinig zien huilen, behalve op de momenten dat ze trots was. Trots op ons. Of nu als we helemaal in een deuk liggen om Anouk die overal humor in ziet en dan niet meer bijkomt en ons aanstekelijk mee neemt. 

Hoe ouder wij werden, hoe meer de vrouwen een front werden in ons huis. Na 30 jaar huwelijk, vlak na mijn moeder haar 50e verjaardag ging mijn vader bij haar weg. Om eerlijk te zijn praat of schrijf ik hier heel weinig over. Maar zoals ik al zei, hoe ouder ik word hoe meer ik voel wat zij moet hebben gevoeld. Toen ik het hoorde was ik bij Michael thuis en wist niet hoe snel ik naar haar toe moest. Ik trof een rustige vrouw, een strijdlustige vrouw. Mijn moeder heeft haar spullen gepakt en alles achter zich gelaten. Is gaan werken aan een nieuw leven. Heeft nooit haar hand opgehouden of om iets gevraagd. Heeft haar zaakjes afgehandeld en is weer verder gegaan. Is op zoek gegaan naar werk en heeft nu een super leuk appartementje aan het water gekocht. Gaat zes keer per jaar op vakantie en elke maand een weekend weg. Werkt zich de blubbers om nog steeds te doen wat ze belangrijk vind. Leuke dingen doen met ons, haar kleinkinderen stik verwennen en op vakantie gaan. Mijn moeder is dit jaar 60 geworden en werkt soms nog 6 dagen in de week. Om eerlijk te zijn vind ik dit echt belachelijk. Ik hoop dat de komende vijf jaar als een sneltrein voor haar gaan want ze verdiend voor de rest van haar leven vakantie.

Ik ben nu moeder van drie monsters, zij is hun oma. Ze is ook nog steeds mijn moeder. Weet nog steeds exact wanneer ik over mijn grenzen ga. Wil altijd helpen maar weet soms ook niet precies hoe. Mijn moeder staat mijn hele leven voor 1000% achter elke beslissing die ik maak, maar spiegelt als de beste. Ze weet hoe het is om hard te werken naast een gezinsleven. Net als zij wil ik ook niks missen van de belangrijkste dingen van de kinderen hun leven. Ben ik bereid om alles op te geven zolang zij het naar hun zin hebben. Ik herken mijzelf zo in haar als ik mijzelf op de achtergrond plaats en trots de kinderen hun ding laat doen. Zelfs nu ik de achtbanen en skipistes liever achter mij laat maar wel heel trots aan de zijlijn sta. Mijn moeder is mijn grote voorbeeld dat dingen gebeuren met een reden. Je sterker wordt van tegenslagen en je verder moet. Ik hoop dat ik net zoveel kracht heb als zij, in alles wat het leven nog gaat brengen. Ze zegt soms dat als het leven nu klaar is, het ok is. Nou niet voor mij, blijf nog maar heel lang hier bij ons. Love you mam!

Lees 388 keer

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.