Lieve Mila 2019

Lieve Mila

Ik ga jullie vanaf nu elk jaar dat jullie jarig zijn een brief schrijven. Dit had ik veel eerder moeten doen. Je wordt dit jaar gewoon zes jaar! Niet normaal. Als ik naar je kijk zie ik een meisje die steeds meer een dame aan het worden is. Een meisje die precies lijkt op mij, waarvan ik dingen zie die ik vroeger precies zo deed. Bijvoorbeeld als je ergens heel erg blij van wordt en het is je niet gegund, zoals het hebben van een konijntje. Jou reactie voel ik in mijn tenen. Het feit dat je papa bijna 24 uur hebt kunnen negeren omdat het van hem niet mocht. Hilarisch. Laten wij dames nou de baas in huis zijn want ze mag blijven.

Ik zie ook een meisje zonder angst en met groot vertrouwen in haar vader. Dat vertrouwen had ik ook in mijn vader, al was ik zeker niet zo’n durfal als jij bent. In bomen klimmen terwijl ik er met slappe benen naar sta te kijken. Je achterover laten vallen in papa zijn armen van grote hoogte. Achtbanen, attracties op de kermis waar papa nadien niet eens meer op zijn benen van kon staan en jij lachend uit komt.

Ik zie hoe je naar evenementen toe leeft. Voor alles maak je aftel kalenders. Voor een weekend weg, je verjaardag, de komst van Sinterklaas. Je vraagt ook altijd wat het volgende is om naar toe te leven. Ook dit herken ik zo.

Ik zie ook frustratie die ik herken. Als iets niets lukt en je zo geconcentreerd in je creativiteit zit. Dan vliegen de rollen plakband en verfkwasten om onze oren. Dit gaat vaak gepaard met hard gebrul. Stampvoeten als je broertjes heel vervelend zijn, maar je weet dat je de grootste bent en je die frustratie moet inhouden.

Ik zie hoe empathisch je bent. Dat als je kleinste broertje een prik moet je in tweestrijd zit, je wilt hem troosten maar je wil het verdriet niet zien. Daarom ga je wel mee naar het consultatiebureau , maar tijdens het prik moment wil je uit het kamertje en wacht je op de gang tot het voorbij is. Maar je kan ook helemaal in een film zitten en tijdens een zielig moment de tranen over je wangen laten rollen. (Geloof mij dit gaat nooit meer over.)

Je bent leergierig en de dingen die je interessant vind leer je makkelijk. Je gaat heel graag naar school. Na de zomer ga je naar groep drie en mag je echt dingen leren, want zodra er met keuze ochtend een bak duplo op de tafel staat kijk je mij aan met een blik die ik ken. “Ik ben hier toch veel te groot voor”. Toch is het goed, nog even kind zijn. Want als je echt zoveel op mij lijkt, wordt je snel volwassen. Draag je de wereld op je schouders en krijg je veel verantwoordelijkheidsgevoel. Veel zorgdrang. Die zie ik nu al wel. Maar omdat ik het herken wil ik je ook beschermen.

Beschermen. Och meisje, wat zou ik jou graag in een doosje doen… En dan echt. Ik hoop dat we je broers later altijd met je mee op pad kunnen sturen. Als ik naar je kijk, zie ik je soms al als volwassen meisje. Wat ben jij prachtig en je lijkt elke dag alleen maar mooier te worden. Maar je bent ook net zo naïef als ik was. Wat soms heerlijk is, want daardoor heb je niet door hoe hard de wereld is. Maar het maakt je ook zo kwetsbaar. Samen met papa gaan we een weg vinden waarin we jou vertrouwen geven dat je het ook alleen mag doen, maar waar we je toch kunnen beschermen. Hieperdepiep! Zes jaar ben je. We leven er al maanden naar toe, alles ligt al klaar in huis. Je taart is uitgezocht, je kinderfeestje voorbereid. Kon ik de tijd maar even stil zetten, want ze gaat veel te hard.

I love you!

Liefs Mama

 

Lees 202 keer

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.