Levenslijn

All of us have a thousand wishes. To be thinner, to be bigger, have more money, have a cool car, a day off, a new phone, to date the person of your dreams. Someone with cancer only has one wish, to beat it.

"Stel je hebt een lijntje, in het midden staat ZIEK. Rechts staat GEZOND en links staat DOOD. Ik heb het gevoel dat ik steeds meer naar links ga", zei de moeder van het gezin van mijn werk. Afgelopen donderdag kreeg zij de uitslag van het weghalen van de poortwachtersklier, de belangrijkste lymfeklier waaruit ze kunnen zien of er eventueel uitzaaiingen zijn.
Het nieuws was negatief, hoewel alles met kanker negatief is natuurlijk. De poortwachtersklier was besmet. Dit betekent dat alle lymfeklieren worden weg gehaald. Als hiervan minstens vier zijn besmet krijgt ze een algehele scan van haar botten, longen, lever etc. Een heel groot nadeel van jong kanker krijgen is dat je celdeling erg snel gaat, waardoor de verspreiding ook snel gaat. In het aller ergste geval heeft ze nog twee tot drie jaar... (slik)

Donderdag middag kreeg ze de uitslag in het ziekenhuis, om half vier werd de kleinste in eens lijkwit. Deze kleine meid heeft echt een soort lijntje met haar moeder. Oei, dacht ik toen. Nog géén half uur later kregen wij een sms dat het slecht nieuws was, ofwel slechter nieuws. Op dat moment waren moeder haar ouders en zus in huis en sloeg de sfeer direct om in het gevoel alsof je een stomp in je maag krijgt. Ik die dan de rustige en stabiele factor in huis moet zijn heb de meiden bij hun hand gepakt en wij zijn gaan spelen in de tuin. Weg bij de emoties, weg bij het zware gevoel. De meiden kregen er weinig van mee. Moeder wilde eerst zelf met haar emoties 'dealen' voor ze de meiden onder ogen kwam. Ik heb met ze gegeten en ze in bed gelegd. Toen ik de oudste naar bed bracht zei ze; 'Wennemy ben jij ook verdrietig?" "Ja, zei ik, want mama is heel ziek." "Soms zullen papa en mama ook verdrietig zijn en misschien wel huilen, dat geeft dan niet, dan gaan we heel lief voor ze zijn." "Ok, gaan we boekje lezen?" zei de oudste. Het verbaasd mij echt hoe kinderen in eens keihard kunnen omschakelen. Bij thuiskomst zag ik niet diezelfde oer vrouw als na de eerste operatie. Alsnog een sterke vrouw, maar wel onzekerder, meer kwestbaar.


Dinsdag is ze weer geopereerd en heeft ze de meisjes verteld dat ze een nachtje ging 'logeren'. Met tranen liep ze naar de auto, de meisjes zwaaiend voor het raam. Deze operatie was pijnlijker dan de vorige. Ik hoop voor haar dat ze, nu ik dit schrijf, al lekker thuis is. 12 mei is de volgende uitslag. Weer in spanning, weer afwachten.

Wanneer ik de situatie uitleg aan de mensen om mij heen, vraagt iedereen: "Maar gaat het wel met jou?" Hoezo? denk ik dan, ik heb géén kanker. Mijn tante maakt zich zelfs oprecht zorgen en twittert 'Ik maak mij zorgen om jou, jij hebt de afgelopen tijd al genoeg mee gemaakt!'. Wat dan? Het feit dat opa vorig jaar ervoor heeft gekozen, zoals mijn neefje Melt prachtig omschrijft: zijn lichaam achter te laten? Of het feit dat mijn ouders net uit elkaar zijn? Of omdat mijn moeder ooit zelf kanker heeft gehad, samen met de halve familie? In eens confronteert het mij. Jeetje, ik ga echt alles mee maken van deze kut ziekte. Ik ga de moeder ziek zien wanneer zij chemo heeft gehad, ik zie haar haar uitvallen, ik zie en voel de verdriet en angsten van de mensen om het gezin. Ik rij donderdag snel naar huis en kruip in Michael zijn armen. Zo, na werktijd is het tijd voor mijn emoties.....

Lees 811 keer
Getagged onder :

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.