Kraakhelder

Oh Corona, het woord alleen al. Ik ga voor ik dit stuk schrijf eerst even schelden, want wat een 'poepiekakkieschijtpiemelplaskakbillenkont' zooi is het. Ja jongens dit zijn de beste woorden waar ik op kan komen na anderhalve week in de rol van kleuterjuf, juf van groep drie, thuisblijfmoeder, pedagogischmedewerker en coach werkend in de vitale sector.

Toch is het gek, vorige week was ik compleet de weg kwijt, mijn humeur en gemoedsrust ook. Deze week lijken we te wennen aan nieuwe ritmes, accepteren we wat is en houden we ons zonder morren aan de regels. Ik vind zelf dat ik ook weer redelijk productief ben en weer vooruit kan kijken. Waren jullie ook zo uitgeput na vorige week? Ik was echt letterlijk leeg gezogen! Ik vertelde Mila net dat ze best even naar haar vriendinnetje mag lopen om buiten te spelen. "Mam, is dat wel verstandig? Ik denk van niet". Ok kind wat jij wil. Michael lijkt een soort van zijn kop in het zand te steken, maar als er iemand is die dingen kan accepteren zoals ze zijn is hij het. "We kunnen in iedere geval lekker sparen dit jaar". Dit was de conclusie nadat we ons weekendje weg voor ons zoveel jaar getrouwd zijn zien geannuleerd worden, onze lang gespaarde vakantie in mei, alle geplande uitjes en feestjes. We slaan 2020 gewoon voor de helft over en krijgen halverwege de zomer de kans om er nog wat van te maken, hopelijk...


Maar het valt allemaal in het niet wanneer ik mijn vader kort spreek. Zijn vrouw is werkzaam in het ziekenhuis als anesthesist maar doet alleen spoedoperaties en is verder de helpende handen met de behandeling van de mensen die binnen gebracht worden met Corona. Ze is dus dagelijks in direct contact met patienten. Ze ziet haar collega's met bosjes omvallen en is dagen volledig in paniek om toch weer naar de werkvloer te gaan. Ze moeten thuis zich ook aan die anderhalve meter afstand houden, hoe doe je dat als je ziet dat je vrouw instort?

Maar ik denk ook aan een lieve vriendin die na jaren strijden tegen het onvermijdelijke haar droomhuwelijk aan een zijde draadje ziet hangen. Dan zijn onze teleurstellingen echt relatief.

Sinds we in lock down zitten is de hond uitlaten alsof je in gevangenschap even frisse lucht mag halen. We vechten nog net niet wie er nu naar buiten mag. Maar ik raad het aan, ga naar buiten voor je gaat slapen, kijk naar de lucht. Ik denk dat die nog nooit zo kraakhelder is geweest. De sterren zijn echt bizar goed te zien. Er brand er altijd één wat scherper, die fonkelt net wat harder dan de rest die zo goed te zien zijn. Ik adem heel diep in en voel hoe schoon de lucht 'proeft', het tintelt in mijn neus. In de vroege ochtend diezelfde schone lucht en een strak blauwe lucht. Letterlijk geen enkel vuiltje aan de lucht. Er vliegen meeuwen over, he wacht meeuwen? Die moeten ook in de war zijn dat de lucht zelfs vlakbij de steden zo schoon is dat het zeelucht lijkt?

Vorige week zag ik mensen die de positieve dingen benoemde van deze lock down, super knap eigenlijk als je die meteen kan zien. Om eerlijk te zijn ben ik blij dat ik die mensen niet ben tegen gekomen vorige week. Die had ik het liefst een stomp op de neus gegeven gok ik. (Zou ik nooit gedaan hebben, wel gedacht). Maar om eerlijk te zijn, wanneer ik die schone lucht in adem en kijk naar die stralende ster denk ik, zou dit met een reden gebeuren? Zou de natuur ons wat willen vertellen? Wellicht dat we niet zuinig genoeg met haar waren?

Ik las een quote: "I feel this... Kinda feeling that Mother Earth send us all to our room, to overthink what we've done..."  Ik zie ze ook nu, de lichtpuntjes. Dat met het gezin in één huis zijn ook eindelijk de momenten oplevert om stil te staan, je kinderen te zien en te zien wat ze nodig hebben. Dat als gezin in zo'n kleine ruimte je creatief maakt, maar er ook voor zorgt dat je samenwerkt als een team (of niet maar dat wordt dan ook nu duidelijk). Dat je leert om een versnelling terug te schakelen, wat zeg ik misschien wel drie. Dat je zo waardeert hoeveel vrijheid we normaal hebben, hoe fijn frisse lucht en ruimte is. Dat je leert relativeren, dat gezondheid voorop staat, voor alles.

Deze crisis komt later in de geschiedenis boeken van onze kleinkinderen. Daarin wordt verteld dat deze crisis liet zien waar de mens toe in staat is. Dat de mens kan reageren uit puur egoisme. Dat zonnestralen pakken belangrijker is dan een piek uit een curve halen. Dat ouders hun puberende kinderen niet binnen konden houden, maar ze massaal naar bloesembomen gingen kijken voor mooie posts op instagram. Maar ik hoop vooral dat we kunnen terug kijken naar de saamhorigheid. Dat we trots zijn op al die mensen in de zorg en het onderwijs en in de winkels. Zij zorgen ervoor dat de maatschappij draaiende bleef. Die doelgroepen die al tientallen jaren ondergewaardeerd worden, zij die jaren moeten staken zodat ze krijgen wat ze verdienen. Hopelijk hebben we verschil gemaakt, voor alle andere na ons die krijgen wat ze verdienen.

Vandaag gingen we de straat op omdat onze tuin een postzegel formaat heeft en de straat leeg was. Voor een uur lang konden we midden op de straat voetballen, stoepranden en alles vol tekenen met stoepkrijt. Dat voelde dus even als rijkdom, zeker met die zonnestralen erbij die ons vanavond met rode konen naar bed brengt. Mila rent naar de deur want ze hoort de brievenbus klepperen, post van haar vriendinnen waar ze elke dag iets moois voor knutselt. Wie had gedacht dat het leven zo simpel mooi kon zijn?

Stay safe allemaal! Hopelijk kunnen we in de nazomer met elkaar genieten op het terras. Hopelijk met de mensen die we lief hebben.

Lees 238 keer

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.