It takes a village to raise a child

Het afgelopen jaar heb ik een 'ode' geschreven aan de kinderen, Michael, mijn moeder. Maar om eerlijk te zijn zouden wij als gezin nooit op de plek zijn waar we nu zijn zonder mijn schoonouders. Hoewel ik de afgelopen tijd meerdere keren heb geprobeerd om woorden te geven aan hoe belangrijk jullie zijn, voor onze kinderen en voor ons, kon ik die woorden nog niet vinden.

13 jaar geleden alweer, werd ik jullie schoondochter. Dit ging in de familie zeker niet zonder slag of stoot. Jullie kenden mij ook al voor onze 'verkering', we liepen in het weekend jullie huis en tuin plat. Toen de tijd daar was hebben jullie ons voor 200% gesteund, wat voor keuzes ervoor ook zijn gemaakt. Ik was welkom. 

Stiekem waren jullie ook degene die ons pushte om in te schrijven voor ons huis, ook al waren we nog maar zo kort officieel samen. Gill ging mee naar hypotheek gesprekken. Ik mocht meteen mee op vakanties. Uiteindelijk kwam daar het punt dat mijn ouders gingen scheiden en ik hoefde het niet eens te vragen maar was welkom om bij jullie te komen wonen voordat ons huis af was. 

We konden jullie niet blijer maken met het nieuws dat jullie opa en oma zouden worden, Gill stak niet onder stoelen of banken dat hij veel klein kinderen wilde. Dat we stiekem gingen trouwen zonder feest, foto's en een mooie dag vond Marian heel jammer. Maar jullie stonden er wel weer op de maandag ochtend bij het gemeentehuis als onze getuigen.

Jullie wilden heel graag oppassen op Mila, allebei een eigen dag en de vrijdag voor Michael. Dat vonden wij iets teveel (kan je nagaan dat dit nu wel het geval is?) maar de dinsdag en donderdag waren meer dan Welkom. Alles werd in huis gehaald, box, wagen, speelgoed, bedje. Mevrouw kwam niks te kort. Na Morris en oneindig slaap te kort hebben jullie meerdere nachten slaap opgegeven zodat wij konden bijtanken. Hetzelfde met Mex. 

We hebben het er wel eens over dat we zo stabiel zijn als gezin, dat we beide veel werken en kunnen groeien. Dit kan echter echt niet zonder jullie als back-up. Michael en ik zijn beide opgegroeid met een opa en oma in de buurt. Ik ben deels opgevoed/opgevangen door mijn opa en oma in Amersfoort. Dit heeft mij gevormd als mens, sterker gemaakt. Maar zorgt er ook voor dat we oneindig vertrouwen hebben in jullie. Onze kinderen vinden bij jullie hun tweede thuis en zeggen dit ook letterlijk. Dat ze geen heimwee hebben omdat het bij jullie net als thuis is. Zo is het ook. 

Toen wij voor de kerst weer op Michael zijn oude kamer mochten slapen en alles gereed werd gemaakt voor onze komst. Handdoekjes klaar lagen op het bed, ging ik tien jaar terug in de tijd. Zo dankbaar dat wij in de verbouw periode konden aanschuiven wanneer we wilden, Gill met mij samen de woonkamer gesaust heeft zodat alles maar op tijd klaar was voor de vloer, dat jullie net opgeruimde huis werd volgestouwd met onze nieuwe meubels. 

Wat ik mooi vind is dat de kinderen echt tot rust komen bij jullie thuis, dat jullie je nooit bemoeien met onze opvoeding, ons volgen maar ook gewoon de dingen op jullie eigen manier doen. Dit lijkt ook een soort ongeschreven regel, dat ieder het op zijn eigen manier mag doen. Jullie zijn echt gek op de kinderen, maar jullie worden ouder dus het wordt echt zwaarder. Echter worden de kinderen na lange afwezigheid altijd snel gemist.

Dankjewel, voor de afgelopen 13 jaar en voor de komende. Hopelijk kunnen wij ooit terug geven wat jullie de afgelopen jaren voor ons hebben gedaan. Dat zonder jullie support we nooit hier op dit punt waren geweest, als individuen, als gezin en als familie. Nu stiekem hopen op een nieuw huis bij ons in de buurt zodat de kinderen met de sleutel naar jullie kunnen, dat word vast lekker rustig voor ons in het weekend. ;-)

Lees 491 keer

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.