Groener Gras

Reageer als eerste! Liefde

"Gaan jullie scheiden?" vroeg Mila van de week na het eten. "Waarom denk je dat?" vroeg ik terug. "Omdat jij en papa heel veel praten en soms met harde stemmen". Mila heeft VOELsprieten. Ze voelt vaak feilloos aan dat er 'iets' is. Al kan ze er soms de vinger niet opleggen, is ze altijd open en eerlijk en geeft dit direct terug. "Pas wanneer papa en ik niet meer praten moet je je zorgen maken". "Soms moeten ouders even extra hard werken om elkaar lief te vinden, dat doe je bijvoorbeeld met praten of samen weg gaan", leg ik uit. Mila is tevreden met het antwoord.

Michael en ik doen het niet eens heel bewust. Maar onze opvoeding is echt. Dat betekent dat als we boos zijn, we boos zijn. Als we verdrietig zijn ook. We lopen niet weg, we leggen het uit. Ook aan onze kinderen. We kussen en knuffelen waar ze bij zijn. Gevoel mag er zijn, in welke vorm dan ook.

"Jullie zijn zo'n mooi gezin". Iets wat we vaak horen, onder foto's, in het echt. Ik hoop echt oprecht dat je ons 'mooi' vindt omdat we echt zijn. Ik hoop dat ik laat zien dat het gras niet groener is in onze tuin. Dat wij ook hard moeten werken.

Wanneer ik onze vakantie foto's terug kijk realiseer ik mij hoe perfect dat plaatje er uit moet hebben gezien. Heerlijk weer, gelukkige kinderen dus gelukkige ouders. Prachtige omgeving en van C niks te zien. Realiteit is dat een vakantie ook een moment is om stil te staan. Stilstaan bij de afgelopen periode en in ons geval bij drie jaar niet stilstaan maar doorhollen. In combinatie met C een pittige tijd, ik vermoed voor veel relaties. De lockdowns en alle onzekerheid moet voor het gros van ons de ultieme relatietest zijn geweest. Hoewel ik dacht dat we deze met vlag en wimpel gehaald hadden kwamen we in de vakantie er achter dat we elkaar een beetje kwijt geraakt zijn. Mee getrokken in de sleur van de dag, met telefoons op de bank en weinig praten en elkaar echt vinden. Dat is confronterend in een vakantie, maar ook het uitgelezen moment om elkaar weer te vinden. Op een plek waar er geen klok is. Het weer prachtig is en niks moet. Ergens romantiseer je het ook daar boven op die berg met uitzicht op fonkelende lichtjes. Maar wisten we beide dat het echte werken pas gaat komen wanneer je thuis komt, in de realiteit. In het ritme van alledag en voor ons beide direct een drukke periode.

Michael en ik zijn veertien jaar samen, waarvan we al ruim acht jaar ouders zijn. Werken aan je relatie is soms moeilijk als er kinderen om je heen zijn. Stiekem, soms moet je zo hard werken dat ze zelfs even te veel zijn. Je moet dan op zoek naar de hoekjes en gaatjes waar je de tijd voor elkaar kan pakken. Laten we eerlijk zijn, we delen veel, maar ze hoeven niet overal bij te zijn. Relaties kunnen niet stand houden als je er niet voor werkt. Laten we wel wezen niks komt vanzelf. Dat geld op je bankrekening ook niet. Maar het kiezen voor elkaar moet elk harde werken waard zijn.

Veertien jaar met ups en zeker downs, maar ik wil er nog wel veertig jaar aan vast plakken. Michael ook. Dus we vechten, we huilen, we lachen en praten zoveel alsof we elkaar opnieuw leren kennen. Het is vermoeiend maar ook zo waardevol. Om de rust te pakken om je relatie sterker te maken. Om samen te kijken naar je valkuilen en vooruit te kijken. Het is echt. Een relatie is echt. Ik hoop dat onze kinderen trots op ons zijn. Dat we ze leren dat je van hard werken een fundering legt. Dat je onzeker mag zijn, het mag delen, erom mag huilen, zelfs boos mag zijn. Maar dat je in de basis op zoek gaat naar de liefde.

Het gras is nooit groener bij de buren, achter elke glimlach en geluk zit een mens met zijn bagage. Het is jammer dat we een maatschappij creëren met zijn allen waarin perfect het normaal is. Maar imperfect het eigenlijk echt is. Dus ja, wij zijn een 'mooi' gezin, met struggles, valpartijen, onzekerheden en gevechten. Een gezin met mensen net zoals ieder ander.

Lees 115 keer

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.