Gevoelige Sint

Och jongen, wat zou ik toch eens in je hoofd willen kijken. Eigenlijk niet want ik ben zelf ook iets prikkelgevoelig. Volgens mij is het er chaos. Zit je constant op een wip waarin je die chaos wil uitten versus je gedragen zoals het 'hoort'. Sinterklaas is daarin echt geen vriend, maar een onruststoker.

Ik ben sowieso nooit een Sint typje geweest. Heeft vast te maken met mijn moeder die het vroeger ook een verschrikkelijk feest vond. Bange kinderen waar je tegen moet liegen. Het voelt gewoon niet ok. Ook ik heb dat. Maar ik ben ook moeder, van kinderen die gek zijn op kadootjes, van een dochter die het iets magisch vind. Maar jij lieve Morris, je trekt het gewoon niet.

Stiekem ben ik, zijn wij, hierin een goede balans aan het vinden voor jou. Maar veel is onvermijdelijk. Want stiekem wil je ook gewoon mee doen met je vriendjes in de klas. Met je zus die vol vertrouwen uit volle borst zingt op de deurmat. Dat je daarna de hele nacht doodsangsten uit staat, is echt niet ok.

Je wil mee naar de intocht, waar er toeters, bellen en paradewagens met veel bombarie door het dorp rijden. Stiekem doe ik je een dikke wollen muts op je hoofd in de hoop dat het iets dempt. We komen thuis en voilà de pieten zijn in de middag langs geweest. Tevreden pak je je kadootje uit en stort in. Hoge koorts, van de griep? Ik weet het niet. Je slaapt heel veel en de volgende dag ben je er weer.

Van de week is het weer schoenzet tijd. Mila heeft pietenfeest gehad van dansles, waar jij eigenlijk mee mocht. Maar waarin papa en ik dachten, dit is niet goed. Jullie zetten de schoen, staan onder de douche en terwijl je er uit komt vraag ik voor de grap, 'staat je schoen er nog?' Mila durft niet te kijken, jij wel en loopt stoer naar het trapgat. Ja hoor hij is weer geweest voor het slapen. Je krijgt een super toffe ninja spinner. Je speelt er nog een uur mee. Wanneer ik zeg dat je nu echt moet slapen kan dat niet zonder boekje, dat hoort bij je avond ritueel.

Gister halen opa en oma je uit school, je was niet te doen. Huilen, schreeuwen en van je aftrappen. Op school hebben jullie je schoen gezet. Toen ik je aan de telefoon rustig had viel je in slaap en werd je wederom wakker met koorts. Thuis vroeg naar bed en de volgende ochtend was je er weer.

Vanmorgen moesten we met zijn allen buiten blijven, de pieten waren op school langs geweest. Alle ramen waren afgedekt, de deuren gebarricadeerd. Bij binnenkomst was het echt een ontzettende bende van omgesmeten blokjes. (Zie foto) Zelfs ik kreeg hier kortsluiting van. Morris die sinds de eerste dag dat hij naar school mocht nog nooit moeite heeft gehad, pakte mijn been vast en liet niet meer los. Het heeft mij een half uur gekost om samen met hem op te ruimen en weg te kunnen lopen. De juf vertelde dat er vandaag 8! zieke kindjes waren.

Nog één week. Dan is dit voorbij. Veel stof tot nadenken voor volgend jaar. We moeten nog een G training met de beste man overleven, Sint op school en pakjes avond. Met recht overleven. Dat dit volgend jaar op de één of andere manier anders moet is duidelijk, hoe weet ik ook niet goed. Of dit feest überhaupt in ons gezin past of heel aangepast zou moeten. Of dat we hopen dat met het ouder worden het minder wordt. Misschien toch gewoon open kaart spelen? Ik weet het niet, ik weet wel dat dit feest wat 'zogenaamd' leuk moet zijn voor kinderen echt niet zo heel leuk voor je is.

Zucht, mijn hart brak even vandaag. Terwijl het zo ontzettend goed met je gaat op school, je zelfs vorige week bent gestart met zwemles (jup ook nog). Je leert als een tierelier. We willen je niet remmen met je mee gaan, maar dat betekent dat we samen tegen die bere hoge muur opknallen soms. Maar daar zijn we er voor je! Je kan het kerel! We/ik vecht met je mee!

 

 

 

 

Lees 237 keer

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.