Geloven

Het is woensdagmiddag, de enige dag dat Mila thuis met vriendinnen af kan spreken (ik werk vier dagen, ontaarde moeder i know...). Dus het is vaste prik, elke woensdag komt er een vriendinnetje mee naar huis. Vandaag is het Anne. "Mam, Anne haar opa gaat vandaag dood", zegt Mila. Ik had vanmorgen al even contact gehad met haar moeder en na het spelen gingen ze inderdaad afscheid nemen van opa. 

"Opa heeft kanker" zegt Anne. "Hij woont in Scheveningen, bijna op het strand. Straks ga ik hem knuffelen en zie ik mijn hele familie en dan gaat die dood, dan is het klaar". Dit meisje is één van mijn lievelings vriendinnen van Mila. Erg he? Of heeft elke ouder dit? Stiekem zou ik willen dat ze veel meer afspraken. Dit meisje is prachtig, heeft een stoer brilletje op haar neus. Super nuchter en heel open. Ze is onwijs wijs en zorgzaam, echt een heerlijk kind.  Mila zegt, "Mijn Opa Pin is een sterretje, dan wordt jou opa vast een zeesterretje omdat hij bij het strand woont". Ze moeten beiden lachen. "Melany, weet je hoe de dino's zijn dood gegaan?" "Vertel", zeg ik. "Ze woonde op een eiland en toen kwam er een hele grote vuurbal en toen was het ook klaar". "Bedoel je de oerknal?" Anne knikt. Deze twee meiden heb je letterlijk geen kind aan. Anne wordt opgehaald en haar mama verteld dat ze ijs mee heeft om milkshakes te maken bij opa. "Als we er toch met zijn allen zijn, doen we het goed". Ik hou ervan en weet exact waar Anne haar karakter van heeft.

Ik breng Mila naar bed en zie dat ze ergens op zit te broeien. "Mam, als er ooit eens dino's waren en geen mensen, hoe zijn wij er dan gekomen?" Ik ga even goed op haar bed rand zitten. "Er zijn twee belangrijke dingen die mensen geloven. De eerste gaat over die knal van Anne en dat alle wezens in het water langzaam uitgroeide tot apen en die apen werden mensen". Mila moet lachen. 
"Het andere is het verhaal van God, dat Hij Adam en Eva op de wereld heeft gezet. Zij kregen kinderen en die kinderen kregen kinderen en zo kwamen er steeds meer mensen op de wereld". Dat was meer bevredigend, ze zet haar koptelefoon op en gaat nog even muziek luisteren voor het slapen.

Ik doe met een glimlach haar deur op een kier en ben trots. Trots dat Mila goed nadenkt over het ontstaan van dingen. Trots omdat ik dit soort gesprekken ontzettend waardevol vind. Trots op mijn eigen antwoord omdat ik wil dat ze zelf kiest in wat ze gelooft. Of dat is in iets meer dan wat zichtbaar is, iets wat voelbaar is, een bijbels figuur of een dikke lachende chinees die zichzelf Buddha noemt. Dat maakt mij niet uit. Dat ze van alles inzichten krijgt en daarin haar eigen plan trekt vind ik belangrijk. Ik denk echt dat kinderen de nieuwe basis voor een betere en lievere wereld kunnen zijn. Dat je met liefde en respect voor elkaar oorlogen kan voorkomen. Het accepteren dat een ieder anders is,  dat is wat de wereld juist zo leerbaar maakt. Dat het prachtig is dat iemand steun haalt uit een God of gewoonweg vertrouwd op zijn eigen kunnen. Het creëren van eigen kansen. Het hard werken voor de paden die je inslaat en die je ergens brengen. Als dat er maar mag zijn allemaal naast elkaar. Wat zijn kinderen toch een verrijking. Hoe zwaar ouderschap ook kan zijn, dit zijn wel echt de dingen die er toe doen. Waar wij met opvoeden het verschil kunnen maken. Dat is mega kwetsbaar, maar zo waardevol. Wat is het toch mooi dat ik dat zowel thuis als op het werk mag doen. Wat is het mooi dat ik dit weer op papier kan zetten. Misschien heb ik al een prachtige basis voor mijn boek.... ooit!

Lees 212 keer

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.