Eerste keer naar de kennel

Ik had er vooraf zo'n buikpijn van. We gingen ons honden 'kind' weg brengen voor tien dagen. Tien dagen moest ik het vertrouwen hebben in dieren kenners, het vertrouwen dat ze minstens net zo goed voor Marley zouden gaan zorgen als wij dat thuis doen.

Daar gingen we, we moesten hem op zaterdag weg brengen omdat de kennel op zondag dicht is. Dat is dus twee dagen eerder dan dat wij weg gingen. Marley aangemeld bij de balie en er kwam een ielig vrouwtje met een riem aan lopen. Zonder blikken of blozen liep hij met haar mee. Géén gedag, niet eens omkijken. ROT HOND!
Tijdens de vakantie hebben we wel meerdere keren aan hem gedacht. Hoe zou die het hebben? De laatste dag kon mij niet snel genoeg gaan. Toen wij op het vliegveld ook nog te horen kregen dat het vliegtuig weer kapot was dacht ik 'Nee, dan kan ik Marley niet ophalen voor vier uur!' Gelukkig gingen we uiteindelijk toch wel vliegen en waren we op tijd.

Bij het ophalen kwam hij aangestormd, maar een echte begroeting kan je het niet noemen. Spurde ons voorbij en liep regelrecht terug naar de kennel. Eén van de verzorgers gaf aan dat hij Marley wanneer hij was opgesloten erg stresserig vond voor een labrador. Maar op het speel veld was hij de 'man'. Iets waar ik mij niets bij voor kan stellen, maar goed! Ik vond het wel erg zielig.
Thuis zagen we al snel dat Marley best wel afgevallen was en ontzettend haren aan het verliezen was. Ontzettend hees van al het blaffen. Het eerste uur leek hij een beetje boos op ons en uiteindelijk ging hij vechtend tegen zijn slaap lekker bij ons op de bank liggen. Arme Marley, zou hij ons gemist hebben? Of is hij zo verwend dat hij nergens anders slaapt dan bij ons, of bij ons op bed? Ach, hij heeft er maar een uur van moeten bijkomen, voor tien dagen vind ik het wel mee vallen.

Lees 397 keer
Getagged onder :

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.