Doodgewoon

2 reacties On my mind

Ik kan nauwelijks wat zien,
door de waas voor m'n ogen
leek alles gelogen
al het mooie lijkt dood
ik heb zelfs de kracht niet om op te geven
al wil ik het niet
het leven gaat door


we wilden geloven, in het eeuwige leven
ons samen verscholen, een wanhopig getroost
we hebben de waarheid
zo diep als kon begraven
'k was één met een engel
zo lang het mocht

ik ga niet weg
heb nog wat tijd gekregen
zal altijd maar door gaan
tot aan het eind
ik heb je voor altijd, m'n hart gegeven
ik draag je bij me, tot het licht straks dooft

Guus Meeuwis- De weg

De dood, een onderwerp wat ik liever mijdt. Sterker nog waar ik een extreme angst voor heb. Als klein meisje was ik hier al mee bezig en door goede begeleiding van mijn ouders heb ik dit voor een hele tijd los kunnen laten. Soms kom je er echter niet onderuit. Bij de één wat vaker dan bij de ander. Waar ik dan zo bang voor ben? Het feit dat er ooit 'niets' meer is en de wereld verder draait ook zonder jou.

Vandaag kwam mijn achterbuuf op de koffie. Buuf studeert geneeskunde. Nog steeds ben ik onderdeel van een kankertijdperk. Wanneer mensen mij een tijdje niet hebben gezien vragen ze hoe het gaat met moeder en of ik het nog trek. 'Natuurlijk' zeg ik stoer. Maar ondertussen ben ik een kleine hypochonder die zichzelf en alle dierbare mensen om haar heen nauwlettend in de gaten houdt. Bezwijken we allemaal niet ooit aan deze ziekte? Op de één of andere manier kon ik het onderwerp niet wegstoppen en vroeg ik haar hoeveel mensen zij al heeft zien sterven. 'Meer dan twintig denk ik!'. Van oude bejaarde mensen tot mensen die onverwacht sterven. Kinderen had ze nog nooit mee gemaakt. Dat brengt denk ik nog hele andere emoties met zich mee. Waarom krijgt een kindje niet de kans om zijn leven invulling te geven en de oude man wel. Ongrijpbaar, niet te begrijpen eigenlijk. Toch is dit een stuk van haar werk wat zij interessant vind. Het moeilijkste vind zij de emoties van de mensen die achterblijven, iets wat ik volkomen begrijp.

Bij 'Waar is de Mol?' had Johnny laatst Johan Derksen op bezoek. Een oude mopperkont zo lijkt het. Na een uur te hebben mee gekeken met de reis die zij maakten blijkt dat Johan twee vrouwen heeft verloren. Bij zijn eerste vrouw was hij degene die de stekker eruit trok. Hij gaf aan dat hij zo veel verdriet heeft gehad dat hij op is. Er zijn géén tranen meer. Hoewel Johnny het elke uitzending voor elkaar krijgt om mensen te breken, lukte het hier ook, alleen zonder tranen. Er waren wel tranen, bij mij. Hoe kunnen tranen op zijn? Hoe verwerk je dan..

De moeder van de kindjes op mijn werk is gebroken. We kunnen allemaal wel stoer zijn. Het lijkt allemaal zo doodnormaal, kanker hebben. Al meer dan een half jaar leven we allen in een kankertijdperk. Het rare is het word op een gegeven moment ook bijna iets 'normaals'. Om de drie weken chemo, moeder is ziek, ik vang de kindjes op, breng een kop thee naar een kamer waar het donker en muf is. Vader weet van gekkigheid niet wat hij moet en vlucht een beetje. Heeft een kort lontje naar de kids en ik vang ze op. 'Ben jij ook boos Menneny?' en ik krijg een dikke knuffel. 'Natuurlijk ben ik niet boos..' Moeder heeft de chemo achter zich gelaten, door een nieuwe methode van icepakking heeft zij bijna al haar haar nog en is haar vrouwelijkheid niet verloren. Maar nu beginnen zes weken elke werkdag de bestralingen, ondertussen krijgt ze een hormoonkuur waar ze van in de overgang raakt. Ze heeft oedeem in haar arm van de lymfeklieren die zijn weg gehaald. Toen kreeg ze er vorige week ook nog eens pijn in haar rug bij. Tijdens de bestraling vroeg radiotherapeut of ze misschien voor de zekerheid een scan van haar botten wilde... Daar ging het nog altijd brandende lichtje uit. Het besef dat als je ooit kanker hebt je bij elke gegronde pijn aan de bel moet trekken werd haar te veel. Weg zorgeloos leven. Daarbij was ze ook nog eens jarig, gefeliciteerd! Ooit komt de psychische klap en dat is bij haar nu. Dus nu ben ik 'nanny' in een huis waar drie personen aanwezig zijn. De twee meiden en moeder. Daar gaan we dan, weer een onzeker stuk tot de uitslagen... Zo raak je nooit uitgekankerd.

Ik probeer mij altijd maar vast te houden aan de woorden van mijn moeder: 'Dood gaan we allemaal, daarom kunnen we maar beter genieten van het hier en nu!' Maar brrrrr... wat kan het leven je het soms toch moeilijk maken.

Lees 762 keer
Getagged onder :

2 reacties

  • Melany
    Melany woensdag 18 juli 2012 09:31 Reactielink

    Uitslag van de botscan was goed, zoals verwacht!

  • minke
    minke woensdag 18 juli 2012 09:30 Reactielink

    Mooie blog! En inderdaad houd je vast aan die laatste woorden, dat is zo ontzettend belangrijk!
    Even volhouden nu, voor iedereen en jij niet in de laatste plaats! Uiteindelijk is iedereen sterker dan hij/zij zelf wist. Dat valt mij zo ontzettend vaak op, iedereen vindt zijn of haar eigen manier met dit soort dingen.

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.