Dood

Het is tijdens een van de eerste maanden van Mila haar schoolgaande leven dat ik haar en een vriendinnetje hoor zeggen, "Nou dan ben je lekker dood". Ik vroeg Mila, "Wat is dat dan, dood zijn?" Ze haalt haar schouders op. Ik leg uit dat als je dood bent je hart stopt met kloppen en je nooit meer wakker wordt. Dat je dus nooit meer bij papa en mama bent, maar een sterretje hoog in de lucht. Twee grote ogen keken mij aan. "Ik ga toch niet dood mama?" Om wat angst weg te nemen leg ik haar uit dat mensen en dieren vaak dood gaan als ze heel oud zijn, soms ziek zijn of een lichaam hebben die pijn doet. "Zijn opa en oma oud mama?" "Nee, Opa Pin wel.."

Vorige week is de Opa van Michael overleden. In de tijd dat Michael en ik een relatie kregen hadden we beide nog opa's en oma's. Hij van allebei één, ik twee oma's en een opa. Op mijn opa na hebben ze allemaal de geboorte van Mila mee gemaakt. Mila kent ze dus. Opa Pin was heeeeeeel oud, op zich 88, mooie leeftijd. Michael en ik stemde even kort af, wel of niet vertellen. Maar we zijn het er beide over eens, het hoort bij het leven. Met in mijn achterhoofd de gedachte dat ik vroeger (en nog steeds) een behoorlijke angst had over doodgaan, leek mij dit een goed moment om haar hier pedagogisch in te ondersteunen. Waar mijn angst vandaan kwam en komt? Echt geen idee. Misschien met het feit dat mijn moeder toen ze net zo oud was als ik nu kanker had? Of omdat ik qua karakter gewoon een groot zorgend vermogen heb? Mila heeft 90% van haar eigenschappen van mij, dus ik herken echt ontzettend veel van mijzelf in haar. Des te belangrijker om haar hierin een 'prettige' ervaring te geven.

Nu kon dat deze keer ook. De familie heeft ervoor gekozen om geen dienst te doen. Er was kort tijd om afscheid te nemen van een dichte kist. We hadden Mila verteld dat Opa Pin dood was en haar eerste reactie was, "oh dan heb ik nog maar drie opa's". (One down ;-)) Ik vroeg haar of ze mee wilde met papa en mama om het afscheid van Opa te 'vieren'. "Zijn er dan ook kadotjes?". Ik leg uit dat je ook aan iemand kan denken en over hem kan praten met andere mensen en dat je zo iemand 'viert'. "Mag ik dan een tekening maken?" Dat mag natuurlijk. We kopen samen een roos. Ze mag kiezen uit allerlei kleuren en kiest een witte die helemaal geopend is. We hangen haar tekening er aan en gaan naar het uitvaart centrum. Ik voel dat ze het spannend vind. We zeggen samen de familie gedag en met papa en oma gaan we naar de kist en leggen samen de roos er op. Met grote ogen kijkt ze de kamer rond, onder de indruk. We leggen uit dat in de kist Opa ligt en kijken naar zijn foto. Daarna voegen we ons bij de rest van de familie en gaan we naar een brasserie om te lunchen, in het zonnetje in een mooi bosrijk gebied. 

Voor ons is op deze manier afscheid nemen ook 'anders dan anders'. Er zijn geen tranen, geen woorden, geen muziek. Geen kist die word weg gebracht na een laatste rust plaats. Dit is niet goed of fout. Maar wel een fijne eerste ervaring voor Mila. 

Thuis zegt ze, "Mama had je gezien dat ik vlinders had getekend voor Opa?" "Is hij nu een vlinder?" vraag ik. "Nee een sterretje, maar nu nog niet!" "Nee?" zei ik verbaasd. "Nee mama het is toch niet donker.."

"Zijn alle sterren dan dode mensen?" "Hoe weet je dan welke Opa Pin is?" "Ik weet het al, dat is die heel hard bij ons gaat stralen... "

Lees 849 keer

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.