Decennium

19 december was het tien jaar geleden dat we uit huis gingen en samen gingen wonen in ons huidige huis. Tien jaar later lagen we op exact dezelfde datum weer in Michael zijn oude kamer. Dit keer in afwachting van onze vloer die aan het drogen was. Tien jaar, een decennium. Wat een ander leven hebben we nu, bedacht ik mijzelf toen in de kamer onder ons drie kinderen lagen te slapen. Drie kinderen die mijn lijf een leven heeft gegeven. 

Normaal gesproken zou ik het afgelopen jaar analyseren, nu hadden jullie misschien een samenvatting bedacht van de laatste tien jaar. Maar we waren op en zo ontzettend druk geweest de laatste twee maanden van dit jaar dat het er in 2019 niet van is gekomen.

Als ik eerlijk ben zijn de laatste tien jaar misschien wel de mooiste en beste van de 33 jaar dat ik besta. In een stijgende lijn ben ik, zijn wij, gegroeid naar de plek waar we nu zijn. Van een afstuderende student die vanaf haar 18e op zoek is gegaan naar zichzelf. Uiteindelijk haar plek heeft gevonden bij een jongen nog jong. Michael en ik waren een half jaar samen en schreven ons in op een starters project, te laat, een uur na de uiterste inschrijfdatum. We propte ons velletje met gegevens door de brievenbus van de makelaar. Twee weken later werden we gebeld, dat we ingeloot waren op onze eerste keus. We hadden geen eerste keus aangegeven, gewoon nummer 1-10 ingevuld. Hoe dan? We hadden hier eigenlijk niet heel bewust over nagedacht. Ik moest nog een jaar mijn afstudeerscriptie schrijven en Michael had een baan, maar geen diploma. Het moest dus op zijn salaris. Gelukkig kon je tien jaar geleden je ouders garant laten staan. In Jip en Janneke taal kregen wij uitgelegd welke hypotheek vormen er waren, wij zeiden ja en amen, maar konden thuis niet meer herhalen wat er verteld was. 2 jaar later na volledig de bouw te hebben kunnen volgen kregen wij de sleutel. Als eerste van het project woonden wij in het huis. Met geen cent op de bank.

De eerste jaren was ik nog aan het afstuderen. Daarna was de werkgelegenheid echt drama en kon ik in mijn vakgebied werkelijk niks vinden. Ik werd constant afgewezen op te weinig ervaring. Uiteindelijk heb ik een jaar als nanny gewerkt. Daarna kon ik met mijn eerste opleiding (SPW 4) een baan vinden en heb mij zo door ervaring steeds meer weten op te werken naar de plek waar ik nu zit. Vele jaren waarin ik met boodschappen alle koopjes af ging in verschillende winkels, we niet op vakantie konden en we bij elke APK zo ons vakantie geld zagen op gaan in rook. Toch was onze grootste wens ouders worden. Na stabiliteit in mijn werk durfde we het aan. Ik werd zwanger en na de goede echo met 11 weken kreeg ik op de dag dat we vijf jaar samen waren een miskraam op het werk. Wat was ik boos op mijn lichaam. Al jaren eerder had ik al de droom, maar vonden we stabiliteit in werk zo belangrijk en nu ging het toch mis. Drie maanden na de miskraam was ik zwanger van Mila. Een prima zwangerschap, een pittige bevalling en een droom van een baby. Bijna exact twee jaar later was daar Morris, jullie weten allemaal hoe pittig zijn start is geweest. Iets meer dan twee jaar verder was daar Mex en waren we compleet.

De afgelopen tien jaar heb ik gezien hoe belangrijk een stabiele relatie is in alles. Ik weet nog toen we in het nogal heftige begin van onze relatie zaten mijn moeder zei, 'Maar Mel je gaat met hem trouwen hoor, ik weet het zeker'. Dat we dit stiekem gingen doen op een maandag morgen, had ik nooit bedacht. Zoals veel meer in hoe het leven nu is. In de afgelopen jaren heb ik vriendschappen verloren, ook door mijzelf. Maar ik heb ook mijn prioriteiten zien verschuiven. Mijn gezin staat in alles op één. Moeder van drie jonge kinderen zijn is killing en heel hard werden, maar het ook waard. Zelfs mijn eigen behoeftes staan vaak op de laatste plek en dat is echt niet erg. Michael en ik hebben samen een hele evenwichtige plek gevonden met ons gezin. Dat we daarvoor dingen moeten laten is niet erg, dat er dingen veranderd zijn is ook niet erg. 

Als mens heb ik ontzettend veel geleerd, geleerd hoe het is om te nuanceren. Om dingen los te laten als je er geen invloed op kan hebben, ook al zou je dit zo graag willen. Maar ook leren accepteren dat je niet alles onder controle kan houden, maar wel kan proberen het er het beste van te maken. Ik heb geleerd dat je kwetsbaar opstellen ervoor zorgt dat er veel deuren open gaan. Ik heb geleerd dat echte vriendschap geen verplichtingen heeft, maar er altijd is. Dat de liefde voor je kinderen oneindig is. Dat je van die liefde onredelijk wordt, maar ook heel sterk. Dat je niet dood kan gaan van te weinig slaap, maar er zelfs full-time naast kan werken. Ik heb geleerd dat mijn hoofd en lijf niet bestand zijn tegen hormonen. Dat ik trauma's niet verwerk, waardoor ze later op mijn bordje terecht komen. Maar ze krijgen mij er niet onder en ik jaag de monsters weer uit mijn lijf. Ik wilde altijd een groot gezin, iets minder groot dan Michael en weet nu dat het goed is zoals het is.

Tien jaar blog ik al. De grap was dat ik vandaag een blog wilde maken over verbouwen met de kinderen. Terwijl ik nu eindelijk rustig aan de eetkamer kan zitten, de oudste twee spelen buiten, Mex is aan het kleien tegenover mij. Ik heb zoetsappige muziek aan, want Michael heeft zijn eerste zondag wedstrijd van 2020, dus dan kan het. Ik reflecteer, terug naar de afgelopen tien jaar. Realiseer mij hoe goed we het altijd hebben gehad, ook toen we financieel het niet goed hadden, hadden we elkaar, een dak boven ons hoofd en allebei werk. Tien jaar later hebben we het ook goed, heel anders. Rest mij alleen maar heel nieuwsgierig wat het komend deccenium gaat brengen. Dromen, wensen en plannen genoeg. Happy 2020!

Lees 231 keer

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.