On my mind

Versus

Mijn twee weken zomervakantie zitten er op en wat was ik daar aan toe. Ik moest echt even bijkomen van de Corona periode. Even alles op pauze, ruimte geven voor heel veel dingen die ik geen plek heb gegeven. Ruimte geven voor mijn hart versus mijn hoofd.

Zoals voor vele, was het afgelopen half jaar echt pittig. Constant in de zesde versnelling met het gas wijd open, moeten doorschakelen zonder even te kunnen remmen. Van de ene obstakel naar de volgende. Mijn hart was in blinde paniek, geen controle, alle leuke dingen die één voor één van de kalender geschrapt werden. Kinderen die thuis zijn en niet weten wat we kunnen verwachten. Worden we ook ziek, waar is het einde in deze hele crisis? Maar er was gewoonweg geen ruimte voor de paniek, dus het hart ging uit en het hoofd ging aan. Gewoon mee met alle nieuwe regels en wetgevingen die bijna met het uur weer een andere wending leken te krijgen. Mijn aanpassingsvermogen is ontzettend opgerekt. Zo ook het omgaan met teleurstellingen voor zowel mijzelf als de kinderen. Maar alleen maar met je hoofd aan staan en je hart geen ruimte geven kan niet oneindig. Dus het hart was gefrustreerd en emotioneel, zelfs een beetje eenzaam. Zo ging ik dus mijn vakantie in; boos. Boos op mijzelf en boos op de wereld. Toen Michael mij vertelde dat wij geen enkele week samen vrij waren op de eerste officiele vakantie dag, ging mijn hoofd weer aan. 'Ok het is niet anders..' Maar mijn hart schreeuwde harder, 'Dit is echt kut, maar je gaat deze twee weken alles doen waar je zin in hebt en wat je energie geeft'.

Dat hebben we gedaan, dat heb ik gedaan. Van een dagje alleen naar de sauna, dagje alleen met Mila naar een nachtje weg alleen met Michael. Lekker op pad met de kinderen, lunchen buiten de deur, dagje strand met een vriendin. Het hart heeft ruimte genoeg gehad, zoveel zelfs dat ik stiekem mijn hoofd geen ruimte wil geven.

Maar doordat mijn hart deze twee weken de overhand heeft , heb ik ook ruimte gekregen om anders na te denken. Zo heeft mijn moederhart deze twee weken de boel op zijn kop gezet. Want als een moederhart zichzelf uitschakeld word ze een woeste leeuw en daaruit komen consequenties. Na de vakantie gaan Morris en Mila naar een andere bso. Voor de vakantie gaf vooral Mila vaak aan dat ze merkte dat er geen van haar vriendinnen naar hun bso ging. Deze zomer mochten ze een dagje mee kijken bij Bso Buiten en waren ze om. Voor Morris en zijn prikkelhoofd heel goed om veel buiten te zijn dus twee vliegen in één klap. Dus ons hele schema is na de vakantie weer anders met opvang. Maar tevens heb ik ook mijn onderbuik gevoel gevolgd en Mila gevraagd waar ze gelukkig van wordt, waarop ze zelf aangaf dat ze eigenlijk wil stoppen met turnen. Wat twee weken vakantie wel niet te weeg kan brengen als het hart de baas is.

Nu ga ik maandag weer aan het werk, grote kans dat het hoofd het snel weer over neemt. Toch hoop ik dat ik mijn hart minstens zoveel de ruimte kan geven als het hoofd.

Side note, deze blog wilde ik eigenlijk schrijven met in gedachte dat ik opvoeden zodra ze naar school gaan echt zo'n andere tak van sport vind. Echt niet te vergelijken met pappen en nathouden. Het zorgen dat ze eten met vork en lepel en kont kunnen afvegen is niet vergelijken met omgaan met groepsdruk, het sociale leven en de maatschappij. Maar ik kwam vooral tot de conclusie dat wanneer je je hart volgt, je moederhart, je hart als partner, als vriendin, als collega, de keuzes eigenlijk nooit fout kunnen zijn. 

En zo was zo'n thuisvakantie, staycation, Tuinesie of weet ik het wat, eigenlijk heel erg leerzaam en heeft het meer gebracht dan ik had verwacht. Stiekem vind ik het thuis zijn best wel fijn, net als samen weg zijn met Michael ook echt even nodig was. Waar we tijdens de lunch nog soort van onwennig samen op een terras zaten, was het fijn om tijdens het diner weer te voelen dat we er nog zijn, naast de papa en mama van onze drie monsters. 

Corona is kut, maar heeft ook echt veel gebracht. Bij iedereen die je spreekt, op straat en in je omgeving. Je ziet dat mensen gaan nadenken, meer gaan voelen, de dingen doen die ze misschien op een laag pitje hebben gezet. Je hebt nieuwe kansen gekregen of dingen geleerd die je anders misschien niet zo snel zou aangegaan zijn. Laten we eerlijk wezen, voor de meeste van ons is dat nieuwe normaal best wel prettig. Het feit dat restaurants minder vol zijn en je dus beter wordt geholpen, dat ruimtes minder druk mogen zijn en er dus meer ruimte is voor het individu. Dat afstand houden van elkaars aura mag er wat mij betreft ingehouden worden, net als het niet onnodig iedereen gedag moeten kussen. Het niet op en af moeten in een grote school om je kind te volgen in een klas die volgepropt is met ouders en kinderen (denk zo'n 60 man om 8:30 uur). Kinderen die gevraagd worden om zelfstandig te zijn, wat denk ik voor het grootste gedeelte heel goed is uitgepakt. 

Neemt niet weg dat ik echt niet hoop dat er nog een golf gaat komen. Echter weten we dan wel meteen wat ons te wachten staat.

 

 

Lees meer...

Lieve Morris 2020

Lieve Morris,

Mijn welpje. Vanaf de dag dat jij ter wereld kwam was ik niet alleen moeder, maar werd ik een leeuwin. Door jouw bestaan kwam ik achter één van mijn superkrachten. Namelijk dat ik oerkrachten in mij heb. Niemand komt aan mijn kinderen. En ze verdienen een blanco kans, altijd, op hun eigen manier.

Lees meer...

Lieve Mila 2020

Lieve Mila,

Voor mijn gevoel is het niet zo lang geleden dat ik je een brief schreef voor je zesde verjaardag. Vandaag is het 7 jaar geleden dat jij mij voor het eerst moeder maakte. Wanneer ik probeer terug te denken aan die tijd weet ik nog vaag dingen te benoemen. Maar weet ik vooral dat je het ons ontzettend makkelijk maakte. Onze voorbeeld baby, die nooit huilde, sliep zoals het ‘hoorde’. Alles deed volgens het boekje. Je was vrolijk, wijs en snel in je ontwikkeling. Dit is de afgelopen jaren niet anders geweest.

Lees meer...

Nieuwe Normaal

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik heb het gevoel dat de persconferentie dinsdag ons een voorzichtig stapje vooruit gaat geven. Ik voel het in mijn tenen, maar ik hoop het met heel mijn hart. Hoewel het echt nog veel te vroeg is om terug te blikken op deze periode omdat we er nog wel even in zitten. Ik wil dingen niet vergeten voor het nieuwe normaal, normaal is.

Lees meer...

Keelpijn

Ik heb keelpijn, al sinds vorige week donderdag middag. We stapten in een trein die veranderde in een op hol geslagen achtbaan, af en toe stopt die, kan je even adem halen om al snel weer zijn snelheid te vinden. Ik heb keelpijn, dat komt niet door een virus. Ik heb keelpijn omdat ik vanaf donderdag rond loop met een grote brok in mijn keel die ik niet de ruimte wil geven.

Lees meer...

It takes a village to raise a child

Het afgelopen jaar heb ik een 'ode' geschreven aan de kinderen, Michael, mijn moeder. Maar om eerlijk te zijn zouden wij als gezin nooit op de plek zijn waar we nu zijn zonder mijn schoonouders. Hoewel ik de afgelopen tijd meerdere keren heb geprobeerd om woorden te geven aan hoe belangrijk jullie zijn, voor onze kinderen en voor ons, kon ik die woorden nog niet vinden.

Lees meer...

Decennium

19 december was het tien jaar geleden dat we uit huis gingen en samen gingen wonen in ons huidige huis. Tien jaar later lagen we op exact dezelfde datum weer in Michael zijn oude kamer. Dit keer in afwachting van onze vloer die aan het drogen was. Tien jaar, een decennium. Wat een ander leven hebben we nu, bedacht ik mijzelf toen in de kamer onder ons drie kinderen lagen te slapen. Drie kinderen die mijn lijf een leven heeft gegeven. 

Lees meer...

Gevoelige Sint

Och jongen, wat zou ik toch eens in je hoofd willen kijken. Eigenlijk niet want ik ben zelf ook iets prikkelgevoelig. Volgens mij is het er chaos. Zit je constant op een wip waarin je die chaos wil uitten versus je gedragen zoals het 'hoort'. Sinterklaas is daarin echt geen vriend, maar een onruststoker.

Lees meer...

Mam

Nu ik steeds ouder wordt, kijk ik steeds meer op naar mijn moeder. Ouder worden we echt hoor, elke keer als ik een oud klasgenootje tegenkom denk ik 'goh jij bent ook echt ouder geworden'. Ik realiseer mij altijd dat diegene dit ook over mij zal denken. Ik zie ze ook hoor de rimpels, kraaienpootjes en grijze haren. Al zijn mijn herinneringen van mijn jeugd als de dag van gister. Bizar is dat.

Lees meer...

2 jaar Mex

Lieve Mex,

Je ligt nu lekker boven op bed te slapen. De wintertijd ging vandaag in, net als twee jaar geleden de eerste nacht dat je op de wereld kwam. Jij hebt een heel vast ritme, dus we moesten hard werken om je tot 12 uur wakker te houden. Je stond bijna te slapen.

Lees meer...