Bijzonder

 Er moet mij wat van het hart, meestal als ik een blog schrijf. De wereld voelt steeds intoleranter, dus staat de tijger in mijn moederrol klaar om te vechten. Michael en ik zijn opgegroeid met dat anders zijn normaal is. Michael nog een beetje meer dan ik. Iedereen is gelijk, bijzonder, speciaal en toch anders. En wat is eigenlijk normaal? Zelfs met beperkingen zijn de mogelijkheden oneindig. Heeft iedereen talenten en dingen waar je een ster in bent.

Mila kwam net thuis en vertelde mij dat een jongetje in het speeltuintje Mex voor gek zette omdat hij stotterde. Ik zeg het eerlijk, ook wij gniffelen wel eens. Maar we hebben met elkaar afgesproken dat we hem niet verbeteren of invullen en hem de tijd geven om de woorden uit te spreken waar hij moeite mee heeft. Al is het al omdat het uit zijn tenen komt en hij er zo ontzettend zijn best voor doet. Ook vertellen wij Mila en Morris dat als dit niet een fase is maar bij hem hoort, hij zijn broer en zus nodig heeft als kinderen hem kwetsen of uitlachen. Mila had dit goed begrepen, ze had een arm om Mex heengeslagen en tegen het jongetje gezegd dat Mex pas drie jaar is en hij nog aan het leren is om woorden goed uit te spreken. Dat ik mij van binnen misschien een beetje zorgen maak over de ontwikkeling van Mex zijn spraak staat er naast. Net als met Morris zijn spraak hoop ik dat dit vanzelf 'goed' komt. Terwijl ik het woordje GOED typ denk ik van binnen; maar er is niks mis met je. Je hebt gewoon een beetje extra tijd of hulp nodig. Of het hoort bij je.

Ik ben wel trots. Trots dat in de opvoeding van onze kinderen dat naar voren komt wat we belangrijk vinden. Dat iedereen anders mag zijn, dat je dat niet uitlacht of grapjes over maakt. Dat je kinderen helpt wanneer ze ergens moeite mee hebben. Maar ergens maakt het mij ook kwaad. Waarom is dit niet gewoon normaal? In elk kinderleven. Op welke plek ze ook mogen opgroeien? Ik ben een vechter als het gaat om geen labels, dezelfde kansen krijgen in de maatschappij. Gezien worden om wie je bent met alles wat bij je hoort inclusief je uitdagingen. Gelukkig mag ik dit fulltime doen en wordt ik ervoor betaald ook nog. En nee dit is geen promotie praatje voor Bzzzonder. Maar wanneer ik over de groepen loop en kijk naar de diversiteit aan kinderen en collega's hoop ik echt dat dit ooit echt die afspiegeling gaat zijn van de maatschappij. Gelijke kansen voor iedereen. Wanneer mijn kinderen aanwezig zijn vind ik dit extra tof. Zij hebben die voelspriet, van nature of aangeleerd. Ze staan op of sluiten aan. Ik zie Mila haar hersens soms kraken wanneer ze mij bevestigend vraagt of dit een kindje een hulpvraag heeft. "Oh nee" zegt Mila, "iedereen is bijzonder he?"

Maar dat wat we doen het verschil maakt is fijn. Drie kinderen, allemaal heel anders. Even bijzonder met hun talenten en uitdagingen. Dat mijn kinderen dit zo laten zien maakt mij zo trots als een pauw of  eigenlijk die aap...

Lees 254 keer

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.