Versus

Mijn twee weken zomervakantie zitten er op en wat was ik daar aan toe. Ik moest echt even bijkomen van de Corona periode. Even alles op pauze, ruimte geven voor heel veel dingen die ik geen plek heb gegeven. Ruimte geven voor mijn hart versus mijn hoofd.

Zoals voor vele, was het afgelopen half jaar echt pittig. Constant in de zesde versnelling met het gas wijd open, moeten doorschakelen zonder even te kunnen remmen. Van de ene obstakel naar de volgende. Mijn hart was in blinde paniek, geen controle, alle leuke dingen die één voor één van de kalender geschrapt werden. Kinderen die thuis zijn en niet weten wat we kunnen verwachten. Worden we ook ziek, waar is het einde in deze hele crisis? Maar er was gewoonweg geen ruimte voor de paniek, dus het hart ging uit en het hoofd ging aan. Gewoon mee met alle nieuwe regels en wetgevingen die bijna met het uur weer een andere wending leken te krijgen. Mijn aanpassingsvermogen is ontzettend opgerekt. Zo ook het omgaan met teleurstellingen voor zowel mijzelf als de kinderen. Maar alleen maar met je hoofd aan staan en je hart geen ruimte geven kan niet oneindig. Dus het hart was gefrustreerd en emotioneel, zelfs een beetje eenzaam. Zo ging ik dus mijn vakantie in; boos. Boos op mijzelf en boos op de wereld. Toen Michael mij vertelde dat wij geen enkele week samen vrij waren op de eerste officiele vakantie dag, ging mijn hoofd weer aan. 'Ok het is niet anders..' Maar mijn hart schreeuwde harder, 'Dit is echt kut, maar je gaat deze twee weken alles doen waar je zin in hebt en wat je energie geeft'.

Dat hebben we gedaan, dat heb ik gedaan. Van een dagje alleen naar de sauna, dagje alleen met Mila naar een nachtje weg alleen met Michael. Lekker op pad met de kinderen, lunchen buiten de deur, dagje strand met een vriendin. Het hart heeft ruimte genoeg gehad, zoveel zelfs dat ik stiekem mijn hoofd geen ruimte wil geven.

Maar doordat mijn hart deze twee weken de overhand heeft , heb ik ook ruimte gekregen om anders na te denken. Zo heeft mijn moederhart deze twee weken de boel op zijn kop gezet. Want als een moederhart zichzelf uitschakeld word ze een woeste leeuw en daaruit komen consequenties. Na de vakantie gaan Morris en Mila naar een andere bso. Voor de vakantie gaf vooral Mila vaak aan dat ze merkte dat er geen van haar vriendinnen naar hun bso ging. Deze zomer mochten ze een dagje mee kijken bij Bso Buiten en waren ze om. Voor Morris en zijn prikkelhoofd heel goed om veel buiten te zijn dus twee vliegen in één klap. Dus ons hele schema is na de vakantie weer anders met opvang. Maar tevens heb ik ook mijn onderbuik gevoel gevolgd en Mila gevraagd waar ze gelukkig van wordt, waarop ze zelf aangaf dat ze eigenlijk wil stoppen met turnen. Wat twee weken vakantie wel niet te weeg kan brengen als het hart de baas is.

Nu ga ik maandag weer aan het werk, grote kans dat het hoofd het snel weer over neemt. Toch hoop ik dat ik mijn hart minstens zoveel de ruimte kan geven als het hoofd.

Side note, deze blog wilde ik eigenlijk schrijven met in gedachte dat ik opvoeden zodra ze naar school gaan echt zo'n andere tak van sport vind. Echt niet te vergelijken met pappen en nathouden. Het zorgen dat ze eten met vork en lepel en kont kunnen afvegen is niet vergelijken met omgaan met groepsdruk, het sociale leven en de maatschappij. Maar ik kwam vooral tot de conclusie dat wanneer je je hart volgt, je moederhart, je hart als partner, als vriendin, als collega, de keuzes eigenlijk nooit fout kunnen zijn. 

En zo was zo'n thuisvakantie, staycation, Tuinesie of weet ik het wat, eigenlijk heel erg leerzaam en heeft het meer gebracht dan ik had verwacht. Stiekem vind ik het thuis zijn best wel fijn, net als samen weg zijn met Michael ook echt even nodig was. Waar we tijdens de lunch nog soort van onwennig samen op een terras zaten, was het fijn om tijdens het diner weer te voelen dat we er nog zijn, naast de papa en mama van onze drie monsters. 

Corona is kut, maar heeft ook echt veel gebracht. Bij iedereen die je spreekt, op straat en in je omgeving. Je ziet dat mensen gaan nadenken, meer gaan voelen, de dingen doen die ze misschien op een laag pitje hebben gezet. Je hebt nieuwe kansen gekregen of dingen geleerd die je anders misschien niet zo snel zou aangegaan zijn. Laten we eerlijk wezen, voor de meeste van ons is dat nieuwe normaal best wel prettig. Het feit dat restaurants minder vol zijn en je dus beter wordt geholpen, dat ruimtes minder druk mogen zijn en er dus meer ruimte is voor het individu. Dat afstand houden van elkaars aura mag er wat mij betreft ingehouden worden, net als het niet onnodig iedereen gedag moeten kussen. Het niet op en af moeten in een grote school om je kind te volgen in een klas die volgepropt is met ouders en kinderen (denk zo'n 60 man om 8:30 uur). Kinderen die gevraagd worden om zelfstandig te zijn, wat denk ik voor het grootste gedeelte heel goed is uitgepakt. 

Neemt niet weg dat ik echt niet hoop dat er nog een golf gaat komen. Echter weten we dan wel meteen wat ons te wachten staat.

 

 

Lees meer...

Lieve Morris 2020

Lieve Morris,

Mijn welpje. Vanaf de dag dat jij ter wereld kwam was ik niet alleen moeder, maar werd ik een leeuwin. Door jouw bestaan kwam ik achter één van mijn superkrachten. Namelijk dat ik oerkrachten in mij heb. Niemand komt aan mijn kinderen. En ze verdienen een blanco kans, altijd, op hun eigen manier.

Lees meer...

Lieve Mila 2020

Lieve Mila,

Voor mijn gevoel is het niet zo lang geleden dat ik je een brief schreef voor je zesde verjaardag. Vandaag is het 7 jaar geleden dat jij mij voor het eerst moeder maakte. Wanneer ik probeer terug te denken aan die tijd weet ik nog vaag dingen te benoemen. Maar weet ik vooral dat je het ons ontzettend makkelijk maakte. Onze voorbeeld baby, die nooit huilde, sliep zoals het ‘hoorde’. Alles deed volgens het boekje. Je was vrolijk, wijs en snel in je ontwikkeling. Dit is de afgelopen jaren niet anders geweest.

Lees meer...

Teleurstellingen

'IK HAAT CORONA!' Dit schreeuwde Mila gister nadat ik haar vertelde dat op een kleedje zitten voor het huis niet kan. Gisteravond plaatste de Gemeente Baarn een bericht dat er extra gecontroleerd gaat worden en dat ook kleedjes van kinderen voor het huis niet mag. Shit! Dit was nou net ons briljante idee in de straat. We hebben de hele dag cupcakes gebakken (waar Marley er even tien van had opgegeten toen we een half uur niet thuis waren) en versierd om te verkopen vandaag. Hoewel ik het snap (zaterdag was het veel te druk in het dorp) vind ik het ook zo ongezellig. Michael riep 'Iedereen haat Corona...' 

Lees meer...

Nieuwe Normaal

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik heb het gevoel dat de persconferentie dinsdag ons een voorzichtig stapje vooruit gaat geven. Ik voel het in mijn tenen, maar ik hoop het met heel mijn hart. Hoewel het echt nog veel te vroeg is om terug te blikken op deze periode omdat we er nog wel even in zitten. Ik wil dingen niet vergeten voor het nieuwe normaal, normaal is.

Lees meer...

Thuiswerken

Ik maak een diepe buiging. Voor de moeder in mij, die vandaag heeft gewerkt als een buffel, als coach van Bzzzonder, als kleuterjuf, als juf van groep 3, als pedagogisch medewerker en de vrouw van. Tussendoor liet ik ook nog even de hond uit en zwaaide ik als schoondochter naar de liefste schoonouders voor ons zoveelste zwaai klets moment vanaf de bakfiets. Om vijf uur sloot ik tevreden mijn laptop en nam de rol van dans juf en turn trainster over. Ik kookte niet vanavond, heb ook geen huishoudelijke taken opgepakt. Ik ben deze week veel alleen omdat Michael deze week op kantoor verwacht wordt. 

Lees meer...

Kraakhelder

Oh Corona, het woord alleen al. Ik ga voor ik dit stuk schrijf eerst even schelden, want wat een 'poepiekakkieschijtpiemelplaskakbillenkont' zooi is het. Ja jongens dit zijn de beste woorden waar ik op kan komen na anderhalve week in de rol van kleuterjuf, juf van groep drie, thuisblijfmoeder, pedagogischmedewerker en coach werkend in de vitale sector.

Lees meer...

Keelpijn

Ik heb keelpijn, al sinds vorige week donderdag middag. We stapten in een trein die veranderde in een op hol geslagen achtbaan, af en toe stopt die, kan je even adem halen om al snel weer zijn snelheid te vinden. Ik heb keelpijn, dat komt niet door een virus. Ik heb keelpijn omdat ik vanaf donderdag rond loop met een grote brok in mijn keel die ik niet de ruimte wil geven.

Lees meer...

Geld maakt gelukkig

Maakt geld gelukkig?

 

Sinds dit weekend zijn we een nieuwe fase in gegaan van de opvoeding. Namelijk het bewust omgaan met geld. Mila had afgelopen zomer de wens om een bepaald soort speelgoed te kopen. Het uitgelezen moment om haar te leren dat niet alles zo maar aan komt waaien. Door middel van klusjes (het ouderwetse ‘heitje voor een karweitje’) had ze dit zo bij elkaar gespaard.

Mila blinkt uit in rekenen zagen we na haar laatste rapport, thuis vliegen de sommen je om de oren. Soms moet ik echt goed nadenken wat ze nu berekend, wat overigens meer zegt over wat er in mijn hersenpan afspeelt. Nu kwam zij zelf met de vraag of ze weer klusjes mocht doen zodat ze geld kon verdienen. Dat gaf best wel even wat opvoedingsvragen. Want horen die klusjes niet gewoon bij het onderdeel van een gezin zijn, die ook gedaan moeten worden zonder dat er wat tegenover staat? Daarom hebben we dit weekend een lijstje gemaakt van activiteiten die naar ons inziens buiten de normale gang van zaken te doen zijn in huis en dus geld mee verdient kan worden en zakgeld die je wekelijks krijgt. (Zie foto)

Ik deelde dit op Instagram en stelde de vraag of geld gelukkig maakt. Dikke vette cliché want 80% zei van niet. Michael en ik zitten wat dit betreft echt op één lijn. Want ik ben dus die 20%, hij ook. Even weg genomen dat als je ziek bent of je geliefden verliest of ongezond zijn, ik het voor de volle 100% eens bent dat geld niet opweegt tegen al dat. Maar zonder of met weinig geld te besteden, ben je echt niet even gelukkig. In mijn ogen bestaat dit niet. Wellicht word ik nu gezien als materialistisch typje, ben ik niet overigens. Ik hecht totaal geen waarde aan spullen, aan merken aan bling bling.

Tien jaar geleden toen wij in ons huis mochten, begonnen wij met bijna niks. Geen cent op de rekening, wel een mooi huis. Dat realiseerde we ons ook echt dat we in onze handen mochten knijpen. We zijn ingeloot in een nieuwbouwproject. Konden ondanks dat ik nog studeerde een hypotheek krijgen door het garant staan van mijn ouders. Maar ik studeerde, werkte tijdens elk vrij gaatje dat ik had en Michael was ook full time aan de bak. Toen ik eindelijk afgestudeerd was , was er geen werk te vinden. Dus ik koos voor inkomen, maar niet voor ervaring op doen. De ervaring die ik op moest gaan doen om überhaupt met mijn achtergrond ergens te kunnen gaan werken. De eerste jaren accepteerde we dat niet op vakantie kunnen een risico was van de keuze om nu een huis te kopen. Gelukkig hebben onze beide gezinnen ons veel mee genomen waardoor we niks te kort kwamen.  Toen ik eindelijk ergens vast kon werken (niet op mijn opleiding maar kon wel ervaring op doen) hadden we ook een auto tot onze beschikking. Helaas voor ons hebben we daarin twee miskopen gedaan. Waardoor we drie jaar op een rij ons vakantie geld konden weg geven aan de APK. Huilen!

Omdat wij financiële zekerheid een pre vonden voor het starten van een gezin, hebben we die droom zeker nog drie jaar uitgesteld. Dat klinkt als niet lang, maar geloof mij drie jaar met rammelende eierstokken is best frustrerend.

Nu zijn we 9 jaar verder, financieel staan we er een stuk beter voor. Neemt niet weg dat we kei hard sparen voor die ene vakantie in het jaar, maar he wat wil je met drie kids. Maar we doen leuke dingen, eten buiten de deur en kunnen sparen. Daarnaast kunnen we alle mensen die ons financieel gesteund hebben ook eens mee uit eten nemen of een dagje weg. Dat geeft ons geluk, dat we hun kunnen bedanken, dat we de rekening kunnen pakken na een etentje en andere kunnen trakteren.

Voldoende financiële middelen maakt je onafhankelijk, minder beperkt, vrij. Wellicht maakt het je wel minder creatief, maar ook meer ontspannen. Natuurlijk, gezondheid kan je niet kopen, liefde kan je niet kopen (meestal dan). Geld maakt het leven makkelijker, nog zo’n cliché, maar zonder ben je toch niet gelukkig? Zo wel, hoe dan?

Toch wil ik kinderen opvoeden die weten hoe het is om ergens voor te werken, die leren dat je niet meteen bovenaan kan beginnen. Maar soms jezelf moet bewijzen. Maar ook dat je niet zomaar alles kan kopen wat je wil en ook ergens voor moet werken. Net zoals hun ouders doen en altijd hebben gedaan. Geld komt niet aanwaaien, was het maar waar. Geld groeit niet aan een boom en er zijn altijd mensen die je hulp kunnen gebruiken of het minder hebben dan jij.

Nou zijn wij denk ik nog wel Jantje modaal en baal ik soms nog dat ik geen slimme financieel manager functie in ben gedoken. Zo heeft Michael er bijna 20 jaar over moeten doen om eindelijk zijn kennis te delen met een werkgever die dit waardeert en hem kansen bied. Dat geeft niks, want je leert er ook heel veel levenslessen van. Waarschijnlijk meer dan mensen die altijd een gespreid bedje hebben gehad. Maar toch denk ik dat die mensen die vijf keer per jaar op vakantie gaan en waarschijnlijk nooit naar het saldo van hun rekening kijken in iedere geval zorgelozer zijn. Maken minder zorgen je niet ook gelukkiger? In iedere geval minder rimpels en ach anders laat je die weg werken. Ziet niemand wat van.

 

Lees meer...

It takes a village to raise a child

Het afgelopen jaar heb ik een 'ode' geschreven aan de kinderen, Michael, mijn moeder. Maar om eerlijk te zijn zouden wij als gezin nooit op de plek zijn waar we nu zijn zonder mijn schoonouders. Hoewel ik de afgelopen tijd meerdere keren heb geprobeerd om woorden te geven aan hoe belangrijk jullie zijn, voor onze kinderen en voor ons, kon ik die woorden nog niet vinden.

Lees meer...
Abonneren op deze RSS feed